Pieśń wstępujących do Pana

W czasach dawnych teren wokół jerozolimskiej świątyni wyglądał inaczej.

Reklama

Dolina była znacznie głębsza. Rumowisko powstałe w czasie wojen i najazdów w niemałej części zasypało przepaścisty kocioł. A to z jego głębi, po wznoszących się stopniach, wstępowali na świątynne wzgórze pielgrzymi. I tam, w dole, śpiewali „Z głębokości wołam do Ciebie, Panie!”.

Serca wypełniała im radość – bo przecież szli do miejsca, gdzie mieszka święta Obecność Pana. Równocześnie ta Obecność napawała ich lękiem. Nie strachem, nie obawą, tylko pełnym szacunku, świadomym własnej małości i grzeszności lękiem. Tę pieśń przewodnik intonował u stóp wznoszących się ku górze schodów.

W nagłówku psalmu 130 (129) zanotowana jest uwaga „pieśń stopni”. Pierwsza strofa – to wołanie do Pana. I prośba, by z wysokości swego domu nachylił ucha.

Druga strofa – jakże potrzebna! – to uznanie swojej grzeszności. Z obawą? Nie. Z nadzieją, że Bóg przebaczy.

Trzecia strofa tę nadzieję wypowiada nie tylko w imieniu pojedynczych pielgrzymów, ale całego ludu.

Psalm ten śpiewamy często jako dopełnienie opowieści o grzechu Adama. Bo grzech człowieka wyzwala miłosierdzie Boga, jego łaskę i odkupienie.

«« | « | 1 | » | »»

Wybrane dla Ciebie

Zobacz

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Autopromocja

    Reklama