VII Niedziela Wielkanocna w roku A

Komentarze biblijne do czytań liturgicznych.

Reklama

Dzięki uprzejmości Oficyny Wydawniczej „Vocatio” i Księgarni św. Wojciecha (www.mojeksiazki.pl), które wyraziły zgodę na publikację fragmentów wydawanych przez nie pozycji, przedstawiamy czytelnikom cykl: „Zrozumieć Słowo”. Będziemy starali się ukazywać w nim fragmenty Pisma Świętego przewidziane w Liturgii w kontekście historycznym, kulturowym i teologicznym.
Mamy nadzieję, że pomoże to czytelnikom w pełniejszym przeżywaniu spotkania z Chrystusem podczas Eucharystii oraz w coraz lepszym odczytywaniu skierowanego do nas Słowa Bożego i wprowadzaniu go w życie. Zapraszamy do lektury i refleksji.

VII Niedziela Wielkanocna w roku A

Czytania mszalne

PIERWSZE CZYTANIE
Modlitwa apostołów

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Gdy Jezus został wzięty do nieba, apostołowie wrócili do Jeruzalem z góry zwanej Oliwną, która jest blisko Jeruzalem, w odległości drogi szabatowej.

Przybywszy tam, weszli do sali na górze i przebywali w niej: Piotr i Jan, i Jakub, i Andrzej, Filip i Tomasz, Bartłomiej i Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Szymon Gorliwy, i Juda, brat Jakuba. Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, z Maryją, Matką Jezusa, i z braćmi Jego.
Dz 1, 12-14

12. z góry zwanej Oliwną: To miejsce wydarzeń oraz „Betania” z Łk 24,50 były położone tak blisko siebie, że w Łukaszowej geografii wylicza się je zamiennie. Rola Góry Oliwnej w żydowskiej eschatologii (Por. Za 14,4) tłumaczy jej wymienienie dopiero po poruszeniu tematu paruzji w w. 11.

w odległości drogi szabatowej: Czyli blisko (ok. 1 km). Podobnie jak w Łk 24,13, owa „względna" geografia sprawia wrażenie, że rzeczywiste miejsce wydarzeń pozostaje to samo. Jerozolima pozostaje głównym teatrem wszystkich wydarzeń paschalnych (Cadbury, The Making 248; Lohfink, Himmelfahrt 207).

13. Stosownie do naprzemiennego schematu wskazanego w w. 2, na pierwszym planie opowieści ponownie pojawia się Jedenastu, lecz jedynie jako część większej wspólnoty (ww. 14, 15). Lista imion zgadza się z listą podaną w Łk 6,14-16 (por. Mk 3,16-19) z pominięciem Judasza oraz w innej kolejności. Łukasz na początku wymienia trzech apostołów, o których więcej usłyszymy w Dziejach: Piotr, Jan (3,1-11; 4,13.19; 8,14; 12,2) i Jakub (12,2).

14. Pierwsza część rozdziału kończy się podsumowaniem, tworzącym obraz idealnie harmonijnego, przesyconego modlitwą życia wspólnoty (por. Łk 24,53; → Ewangelia według św. Łukasza 48,198). Słowo homothymadon, „jednomyślnie", jak refren powraca w kolejnych podsumowaniach (2,46; 4,24; 5,12). Szersza grupa uczniów zgromadzonych wokół Jedenastu odsyła do Łk 23,49; 24,9-10,33. O Matce Jezusa i braciach słyszeliśmy w Łk 8,19-21; więcej się już w Dziejach nie pojawią, z wyjątkiem Jakuba, który jednak nie zostanie określony jako brat (por. Ga 1,19). W kontekście daru Ducha, którego teraz będą oczekiwali, to ogólne zgromadzenie modlitewne dobrze ilustruje Łk 11,13 (por. Mt 7,11; zob. Schneider, Apg. 1, 207-208).

Katolicki Komentarz Biblijny, prac. zbiorowa, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2001

12-14. Zebrani na modlitwę

Jeśli od pięćdziesięciu dni, to znaczy od Święta Paschy do Zielonych Świątek (Pięćdziesiątnicy) odejmiemy czas przebywania Jezusa w grobie oraz czterdzieści dni z Dz 1,3, wówczas okaże się, że opisane tutaj zgromadzenie modlitewne mogło trwać około tygodnia. (W tradycji Kościoła, być może opierającej się na tym fragmencie, jest to okres dziesięciu dni przed Pięćdziesiątnicą.)

12. Góra Oliwna była miejscem oczekiwanego przyjścia *Mesjasza (Za 14,4). Znajdowała się ona w odległości około jednego kilometra na wschód od Świątyni, „w odległości drogi szabatowej", która wynosiła dwa tysiące łokci. (Wyrażenie to zostało użyte jako miara odległości, nie zaś by podkreślić, że był wówczas szabat) Góra Oliwna jest wyższa od wzgórza Świątyni o ok. 100 m.

13. Górne Miasto było zamożną dzielnicą Jerozolimy; częściej można tam było napotkać przestronne sale na piętrze. Chociaż pokoje na górze w wielu palestyńskich domach byty poddaszami, starożytne teksty donoszą o licznych zgromadzeniach mędrców w przestronnych pokojach na poddaszu.

Lista imion Dwunastu jest różna w różnych miejscach *Nowego Testamentu, co wskazuje na to, że nie została jeszcze ujednolicona. Dokumenty handlowe pochodzące z tego okresu świadczą o powszechnym zjawisku używania przez ludzi dwóch imion. Wstawienie słowa „brat" przed imieniem Judy nie wydaje się konieczne. Starożytne inskrypcje używają greckich zwrotów, takich jak Juda Jakuba" w znaczeniu „Juda, syn Jakuba".

14. Zważywszy na typowe dla tej kultury lekceważenie publicznej roli kobiet, ich uczestnictwo na równych prawach w zgromadzeniu jest godne odnotowania, szczególnie zaś fakt zestawienia ich w tekście razem z mężczyznami. (Kobiety nie musiały być oddzielone od mężczyzn podczas nabożeństw, które odbywały się w synagodze, jak twierdzili niektórzy badacze.) Poza obszarem Palestyny słowo „modlitwa” często oznaczało dom modlitwy (lub *synagogę), dlatego niektórzy komentatorzy uważali, że o to właśnie znaczenie tutaj chodzi. Jednak Łukasz posługuje się zwykle terminem „synagoga", gdy chodzi mu o określenie miejsca modlitwy. Tekst nie musi też zakładać nieprzerwanej modlitwy, podkreśla jednak, że była ona bardziej usilna niż zwykle (tj. trwała ponad siedem godzin dziennie), w przeciwnym bowiem razie Łukasz nie miałby powodu, by o niej wspominać.

Historyczno Kulturowy Komentarz do Nowego Testamentu, Craig S. Keener, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2000

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 27 (26), 1bcde. 4. 7-8a (R.: por. 13)

Refren: W krainie życia ujrzę dobroć Boga.
albo: Alleluja.

Pan moim światłem i zbawieniem moim, *
kogo miałbym się lękać?
Pan obrońcą mego życia, *
przed kim miałbym czuć trwogę?

O jedno tylko Pana proszę i o to zabiegam, †
żebym mógł zawsze przebywać w Jego domu *
po wszystkie dni mego życia,
abym kosztował słodyczy Pana, *
stale się radował Jego świątynią.

Usłysz, Panie, kiedy głośno wołam, *
zmiłuj się nade mną i mnie wysłuchaj.
O Tobie mówi serce moje: *
«Szukaj Jego oblicza!»

 

DRUGIE CZYTANIE
Cierpienie dla imienia Chrystusa

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Piotra Apostoła

Najdrożsi:
Cieszcie się, im bardziej jesteście uczestnikami cierpień Chrystusowych, abyście się cieszyli i radowali przy objawieniu się Jego chwały. Błogosławieni jesteście, jeżeli złorzeczą wam z powodu imienia Chrystusa, albowiem Duch chwały, Boży Duch na was spoczywa.

Nikt jednak z was niech nie cierpi jako zabójca albo złodziej, albo złoczyńca, albo jako niepowołany nadzorca obcych dóbr. Jeżeli zaś cierpi jako chrześcijanin, niech się nie wstydzi, ale niech wychwala Boga w tym imieniu.
1 P 4, 13-16

12-19. Chrześcijanie zostaną osądzeni jako pierwsi.

W *Starym Testamencie (Dn 12,1-2) i w większości tradycji żydowskich, Naród Wybrany miał znosić wielkie cierpienia tuż przed nadejściem końca. Później mieli zostać osądzeni grzesznicy. Tradycja żydowska często podkreślała, że sprawiedliwi doświadczają cierpień na tym świecie, grzesznicy zaś - w świecie przyszłym. Takie prześladowania, jakie zostały tutaj opisane, trwały przez dwa stulecia w cesarstwie rzymskim i później pojawiały się co jakiś czas w różnych okresach historii. Wierzący ze wszystkich pokoleń mogą tym samym doświadczyć bliskości końca tego świata.

12. Możliwe, że Piotr nawiązuje tutaj do losu jaki spotkał wielu chrześcijan aresztowanych w Rzymie w 64 r. po Chr.; zostali oni spaleni jako żywe pochodnie, które oświetlały nocą ogrody Nerona. Przypuszczalnie jednak Piotr ponownie czyni aluzję do obrazu złota wypalanego przez ogień (1 P 1,7), być może też do praktycznego doświadczenia ognia dnia sądu. Słownictwo nawiązujące do próbowania ogniem było często używane w sensie przenośnym.

13. Niektórzy Żydzi nazywali okres ucisku, poprzedzający nadejście końca, „bólami porodowymi:*Mesjasza”. Piotr może więc wskazywać, że ci, który uczestniczą w cierpieniach Mesjasza, przyspieszają w ten sposób koniec świata (chociaż częsta w *Nowym Testamencie idea uczestniczenia w cierpieniach *Chrystusa może wystarczająco wyjaśniać ten werset).

14. Stary Testament i tradycja żydowska często mówiły o *Duchu, który spoczywa ,,na” Bożych sługach i uzdalnia ich do wykonania powierzonej misji. W świetle „chwały" w wersecie 13, Piotr ma tutaj przypuszczalnie na myśli: „Duch, który was wskrzesi [1 P 4.6] już spoczął na na was”.

15. Chrześcijańscy apologeci (obrońcy wiary) z II w. po Chr. twierdzili, że jedynym oskarżeniem, za jakie skazywano prawdziwych chrześcijan, był fakt, iż są chrześcijanami. Greckie słowo przetłumaczone jako „[niepowołany] nadzorca” może oznaczać czarnoksiężników, lecz tutaj przypuszczalnie odnosi się do ludzi „wtrącających się”, tj. nie w porę udzielających innym zbędnych rad. Nietaktowne wtrącanie się w sprawy innych było występkiem często przypisywanym niełubianym powszechnie *cynikom (do których pewni chrześcijańscy kaznodzieje byli wówczas porównywani).

16. Przydomek „chrześcijanin” był pierwotnie używany jedynie przez ludzi wrogo nastawionych wobec chrześcijaństwa; zob. komentarz do Dz 11,26. Tutaj określenie to jest paralelne względem takich oskarżeń prawnych jak „zabójca” i „złodziej”. Wczesne rzymskie opisy prześladowań wierzących za czasów panowania Nerona posługują się tym tytułem na określenie naśladowców Jezusa. Wielu greckich mędrców wskazywało, że szlachetnie jest znosić szyderstwa z powodu czynienia dobra. W grecko-rzymskim społeczeństwie, wysoko ceniącym wstyd i honor, było to podejście sprzeczne z duchem ówczesnej kultury.

Historyczno Kulturowy Komentarz do Nowego Testamentu, Craig S. Keener, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2000

4,12-5,11. Realne występowanie prześladowań. Poprzez cały list autor przygotowywał czytelników do konfrontacji z prześladowaniami (zob. 1,6-7; 2,12.21-24; 3,14.17; 4,1).

12-19. Radość pośród prześladowań

12. żarowi, który w pośrodku was trwa: Ponownie podjęty temat z 1,6-7. nie dziwcie się: To określenie wskazuje na zbliżanie się powszechnych prześladowań.

13. jesteście uczestnikami cierpień Chrystusowych: Wkraczając na drogę Chrystusowych cierpień (2,21), przechodzimy do głębszego uczestnictwa w nich (2,24-25; 3,18; 4,1).

14. Por. 3,14. Duch chwały, Boży Duch: Tekst jest inspirowany przez Iz 11,2 LXX; jest niejasny i być może zniekształcony. Nawiązuje do 1,8: „Ucieszycie się radością (...) pełną chwały”.

15. [niepowołany] nadzorca: Greckie allotriepiskopos to bardzo rzadko spotykany termin określający osobę, która wtrąca się w czyjeś interesy (por. Dz 16,20-21).

16. jako chrześcijanin: Por. Dz 11,26; 26,28. Nie oznacza to, że przyjęcie chrześcijaństwa było przestępstwem. Mamy tu do czynienia z sytuacją podobną jak w 2,15; 3,16; 4,4.

niech się nie wstydzi: Chrześcijanie stawiają czoło nie śmierci, ale publicznej hańbie.

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Por. J 14, 18

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Nie zostawię was sierotami,
powrócę do was i rozraduje się serce wasze.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

 

EWANGELIA
Ojcze, otocz swego Syna chwałą

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

W czasie Ostatniej Wieczerzy Jezus, podniósłszy oczy ku niebu, rzekł:

«Ojcze, nadeszła godzina. Otocz swego Syna chwałą, aby Syn Ciebie nią otoczył i aby mocą władzy udzielonej Mu przez Ciebie nad każdym człowiekiem dał życie wieczne wszystkim tym, których Mu dałeś. A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa.

Ja Ciebie otoczyłem chwałą na ziemi przez to, że wypełniłem dzieło, które Mi dałeś do wykonania. A teraz Ty, Ojcze, otocz Mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u Ciebie wpierw, zanim świat powstał.

Objawiłem imię Twoje ludziom, których Mi dałeś ze świata. Twoimi byli i Ty Mi ich dałeś, a oni zachowali słowo Twoje. Teraz poznali, że wszystko, cokolwiek Mi dałeś, pochodzi od Ciebie. Słowa bowiem, które Mi powierzyłeś, im przekazałem, a oni je przyjęli i prawdziwie poznali, że od Ciebie wyszedłem, oraz uwierzyli, że Ty Mnie posłałeś.

Ja za nimi proszę, nie proszę za światem, ale za tymi, których Mi dałeś, ponieważ są Twoimi. Wszystko bowiem moje jest Twoje, a Twoje jest moje, i w nich zostałem otoczony chwałą. Już nie jestem na świecie, ale oni są jeszcze na świecie, a Ja idę do Ciebie».
J 17, 1-11a

1-5. Jezus przypomina charakter swojego posłannictwa.

Jezus objawia tutaj swój szczególny związek z Ojcem: jako Boska Mądrość ma udział w Jego chwale (por. J 1,1-18). Począwszy od J 12,23-33 jasne jest, że Jego powrót do pełni swojej chwały dokona się jedynie przez krzyż.

1. Podniesienie oczu ku niebu było częstym gestem towarzyszącym modlitwie (por. np. Ps 121,1; 123,1). Słowo „chwała” ma tutaj podwójne znaczenie, co jest kolejnym przykładem gry słów; zob. komentarz do J 1,14 oraz J 12,23-27. Mojżesz odzwierciedlał Bożą chwałę w Wj 33-34, lecz Jezus, podobnie jak Ojciec, miał zostać „otoczony chwałą”, którą miał przed stworzeniem świata (J 17,5).

2. *Stary Testament często używał słowa „ciało” na oznaczenie ludzkości lub człowieka. Dopiero na końcu, w ostatecznym *królestwie, Bóg obiecał przekazać swoją władzę konkretnej osobie (Iz 9,6-7; Dn 7,13-14). To tło sugeruje, że śmierć i zmartwychwstanie Jezusa nie są jedynie przemijającym wydarzeniem, lecz przełomem, który otwiera drogę do nowego świata.

3. Na temat poznania Boga zob. J 10,4-5. Biblijne księgi deuteronorniczne oraz inne teksty żydowskie spisane w języku greckim także utożsamiają poznanie Boga z *życiem wiecznym (np. Mdr 15,3). Tutaj nacisk został położony na osobisty związek człowieka z Jezusem Chrystusem.

4-5. Na temat wypełnienia dzieła zob. J 4,34 i 19,30. Według Starego Testamentu, Bóg nie udzieli swojej chwały nikomu innemu (Iz 42,8; 48,11). Przyjęcie przez Jezusa chwały Ojca jest tym samym równoznaczne stwierdzeniu, iż jest On Bogiem. W judaizmie roszczenie do Boskości, jakie Jezus tutaj zgłasza, mogło być ujęte w kategoriach Mądrości, które była związana i w jakiś sposób identyfikowana z chwałą Boga (Mdr 7,25-29). Chrześcijanie żydowskiego pochodzenia, którzy czytali Ewangelię Jana, mogli rozumieć tożsamość Jezusa w analogicznych (chociaż wyższych) kategoriach (zob. komentarz do J 1,1-18).

6-19. Jezus modli się za swoich uczniów

Fragment ten nawiązuje do nieuniknionego konfliktu pomiędzy uczniami Jezusa i światem. Uczniowie Jezusa przejmują tutaj rolę Izraela z żydowskich wyobrażeń czasów ostatecznych, przypisywaną też wiernej „Reszcie” (dzieciom światłości) w *Zwojach znad Morza Martwego. Oni uchodzili za jedynych sprawiedliwych i z tego powodu stanowili w społeczeństwie prześladowaną mniejszość.

6. Bóg nakazał Mojżeszowi, by objawił Jego Imię (Wj 3,13.15). Przez objawienie Imienia, ujawniał również swój charakter i atrybuty (Wj 33,19; 34,5.14; na temat przyszłości zob. Iz 52,6).

„Uwielbić" lub „uświęcić" Boże Imię to dać wyraz jego świętości i doskonałości. W ówczesnym nauczaniu żydowskim podkreślano, że sprawiedliwe uczynki uwielbiały Boże Imię, zaś uczynki złe przynosiły mu ujmę. Większość Żydów modliła się o rychłe nadejście przyszłych czasów, w których Bóg uświęci swoje Imię na całej ziemi (zob. komentarz do Mt 6,9).

7-11. Mojżesz przyjął Boże słowa i przekazał je Izraelowi, który jako jedyny spośród narodów otrzymał Jego *Prawo. Obraz Jezusa uwielbionego pośród uczniów i rola Bożego Imienia (J 17,11) mogą stanowić rozwinięcie żydowskich tradycji związanych z postacią Mojżesza w Księdze Wyjścia. Na temat jedności zob. komentarz do J 17,20-26.

Historyczno Kulturowy Komentarz do Nowego Testamentu, Craig S. Keener, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2000

1-26. Modlitwa Jezusa za uczniów. 

Zwracano uwagę na następujące podobieństwa tej modlitwy do modlitwy „Ojcze nasz”:
(a) użycie słowa „ojcze” jako formy zwracania się do Boga;
(b) uwielbienie Ojca i zastosowanie Bożego imienia (J 11,1,11-12);
(c) podkreślenie wykonywania woli Boga (w. 4);
(d) prośba o wybawienie od „złego” (w. 15, zob. W.O. Walker, NTS 28 [1982] 237-56).

Podobnie, jak inne sceny Janowe ukazujące modlitwę Jezusa (J 11,41-42; 12,27b-28a) i ta stanowi odzwierciedlenie jedności Ojca i Syna oraz całkowite poświęcenie Jezusa jego misji. Modlitwa ta nawiązuje również do poprzednich stwierdzeń wskazujących na jedność Ojca i Syna z uczniami jako podstawę ich dalszego przebywania „na świecie”. Pojawienie się obszernej modlitwy w końcowej części mowy może być kolejnym elementem gatunku „mowy pożegnalnej” (→ § 177).

Modlitwy wypowiadane przez umierającego patriarchę dotyczyły zwykle przyszłości (Pwt 32,43-47; Jub. 1,19-21; 20-22). Jednak język modlitwy Jezusa nie ma wyraźnych odpowiedników w modlitwach patriarchów. Modlitwa ta ma całkowicie Janowy charakter. Niektórzy łączyli ją z obrazem Jezusa jako Bożego wysłannika. Modlitwa stanowi „sprawozdanie” z przebiegu misji, którą wykonał. W konsekwencji mówi tak, jakby już „opuścił” świat (w. 11). Po wprowadzającej prośbie o otoczenie chwałą (ww. 1-5), Jezus zwraca się najpierw do swych bezpośrednich uczniów, domniemanych słuchaczy modlitwy (ww. 6-19), następnie dołącza do ich grona wszystkich, którzy uwierzą w niego w przyszłości (ww. 20-26). Czytelnicy J są w sposób bezpośredni wspomniani w jego modlitwie. Niektórzy egzegeci zastanawiają się, czy zaakcentowanie jedności, „uświęcenia" wierzących przez Boga i potrzeby trzymania się objawienia Jezusa nie stanowi odzwierciedlenia niebezpieczeństw, które autor dostrzegał w swoim Kościele.

1-5. Jezus powraca do chwały

1. godzina: Wprowadzające słowa o godzinie, podkreślenie, że Jezus zostanie „otoczony chwalą” z powodu dzieła, którego dokonał (→ Teologia św. Jana 89,23) „otaczając chwałą” Ojca przez udzielenie wierzącym życia wiecznego oraz prośba, by Bóg „otoczył chwałą” Syna, są motywami znanymi nam już z J 1,31-32.

2. mocą władzy udzielonej Mu przez Ciebie nad każdym człowiekiem: Słowa te kierują naszą uwagę na stwierdzenie zawarte w J 5,20-27, że Ojciec dał Synowi władzę udzielania życia i sądzenia.

3. Werset ten jest glosą zawierającą Janową definicję „życia wiecznego”, które jest poznaniem „jedynego prawdziwego Boga” i „Jezusa Chrystusa”, Słowa te są reminiscencją polecenia wzywającego do uwierzenia w J 14,1, które stanowiły być może niezależną formułę wchodzącą w skład wyznania wiary w Janowej wspólnocie.

5. otocz mnie u siebie tą chwałą: Słowa te wykraczają poza wcześniejsze stwierdzenia na temat chwały Jezusa w części narracyjnej i w mowach, wskazując na „chwalę”, jaką Słowo miało w prologu (J 1,14), a która w końcu stanie się udziałem uczniów (w. 24). Nawiązując do słów prologu autor podkreśla, że Jezus jest więcej niż sprawiedliwym, okazującym doskonale posłuszeństwo człowiekiem, powołanym przez Boga, który został wywyższony i otoczony chwałą „w niebie”. Jezus jest „z Boga” bardziej, niż mogli to sobie wyobrazić jego przeciwnicy.

6-19. Jezus posyła uczniów na świat. Pierwszy fragment tej części księgi podsumowuje to, co otrzymali ludzie wybrani przez Boga, którzy przyjęli objawienie udzielone przez Jezusa. Są oni owocem misji Jezusa (ww. 6-11a), jednak znajdują się jeszcze „na świecie”, podczas gdy on już do niego nie należy. Modlitwa wstawiennicza zawarta w części drugiej odpowiada obietnicy powrotu i przebywania z Bogiem zawartej w mowach wcześniejszych. Jednak język najwyraźniej uległ zmianie. Tutaj widzimy Jezusa proszącego Ojca, by zachował i uświęcił uczniów, którzy teraz zajmą jego miejsce „na świecie" (ww. 11b-19).

8. oni je przyjęli i prawdziwie poznali, że od Ciebie wyszedłem: Wersety 6-8 stanowią przeciwieństwo potępienia niewiary wyrażonego w czasie publicznej służby Jezusa 8,23.28.58). Uczniowie znają jego prawdziwe pochodzenie i wiedzą, że Bóg jest źródłem wszystkiego, co mówił i co czynił. W mowach wykorzystano „świat" jako symbol niewiary i nienawiści, z jakimi spotkało się objawienie Jezusa. Dlatego uczniowie Jezusa zostali określeni jako ludzie dani mu przez Ojca „ze świata” (w. 6).

9. nie proszę za światem, ale za tymi, których Mi dałeś: U podstawy tych słów leży ważny podział. Ponieważ wypowiedzi o uczniach posiadających nową więź z Bogiem, zawarte w poprzednich mowach, zakładały, że do Ojca mogą się zbliżyć jedynie ci, którzy „umiłowali" i „uwierzyli" Synowi, w modlitwie tej nie ma miejsca na „świat", który odrzuca Jezusa (i przez to również Boga).

11a. już nie jestem na świecie: Słowa te opisują sytuację istniejącą w chwili powrotu Jezusa do Ojca, są również warunkiem wstępnym nowej roli uczniów jako „posłanych” przez Jezusa.

Katolicki Komentarz Biblijny, prac. zbiorowa, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2001

«« | « | 1 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Zobacz

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Autopromocja

    Reklama

    Reklama

    Reklama