PRZEMIENIENIE PAŃSKIE - ROK B

Komentarze biblijne do czytań liturgicznych.

Reklama

Dzięki uprzejmości Oficyny Wydawniczej „Vocatio” i Księgarni św. Wojciecha (www.mojeksiazki.pl), które wyraziły zgodę na publikację fragmentów wydawanych przez nie pozycji, przedstawiamy czytelnikom cykl: „Zrozumieć Słowo”. Będziemy starali się ukazywać w nim fragmenty Pisma Świętego przewidziane w Liturgii w kontekście historycznym, kulturowym i teologicznym.
Mamy nadzieję, że pomoże to czytelnikom w pełniejszym przeżywaniu spotkania z Chrystusem podczas Eucharystii oraz w coraz lepszym odczytywaniu skierowanego do nas Słowa Bożego i wprowadzaniu go w życie. Zapraszamy do lektury i refleksji.

PRZEMIENIENIE PAŃSKIE – Rok B

Czytania mszalne

 

 


 PIERWSZE CZYTANIE
Wieczne panowanie Syna Człowieczego

Czytanie z Księgi proroka Daniela

Patrzałem, aż postawiono trony, a Przedwieczny zajął miejsce. Szata Jego była biała jak śnieg, a włosy Jego głowy jakby z czystej wełny. Tron Jego był z ognistych płomieni, jego koła - płonący ogień. Strumień ognia się rozlewał i wypływał od Niego. Tysiąc tysięcy służyło Mu, a dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy stało przed Nim. Sąd zasiadł i otwarto księgi.

Patrzałem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.

Dn 7,9-10.13-14

9-14. Opis sądu w niebie, podczas którego czwarta bestia zostaje potępiona i zgładzona, w całości należy (z wyjątkiem w. 11 a) do pierwotnej warstwy tekstu.

13. ”jakby Syn Człowieczy”: Lub „mający postać człowieka". Obraz, jaki ukazał się w wizji, przypominał ludzką postać, podobnie jak pierwsze cztery obrazy przypominały różne zwierzęta. Tamte wyszły z wielkiej otchłani, tj. z mocy zła; Syn Człowieczy przybywa z góry, „na obłokach nieba", tj. od Boga. Podobnie jak bestie symbolizowały pogańskie królestwa, tak ten, który przybywa w postaci człowieka symbolizuje „świętych Najwyższego" (w. 18). Dlatego w obecnym kontekście przybywający w postaci człowieka nie jest prawdziwą osobą, lecz symbolem. Ponieważ jednak w Dn myśl o „królestwie" zwykle niezauważalnie przeradza się w myśl o „królu", wyobrażenie „Syna Człowieczego" mogło się przesunąć od przenośni językowej, oznaczającej teokratyczne królestwo, do terminu oznaczającego samego mesjańskiego króla. Zmiana ta pojawia się w Księdze Henocha, napisanej sto lub dwieście lat przed czasami Chrystusa (na temat użycia tego określenia przez Jezusa w odniesieniu do siebie.

Katolicki Komentarz Biblijny
prac. zbiorowa, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2001
:.

 

7,9. Tron z kołami. Zionące ogniem trony z kołami zostały opisane również w Ezechielowej wizji tronu Bożego (Ez 1,10). Pierwowzory tronów z kołami sięgają końca III tysiąclecia przed Chr. i poja­wiają się na pieczęciach cylindrycznych. Były to zwyczajne rydwany lub wozy używane podczas religijnych procesji do przewożenia posągów bóstw. Niektóre odciski pieczęci przedstawiają nawet istoty o złożonej budowie zaprzężone do wozu. Dowodem dalszego wykorzystywania moty­wu tronu z kołami mogą być reliefy z IX i VIII w. przed Chr.

7,10. Otwarto księgi. Na każdym dworze starożyt­nego świata prowadzono rejestr codziennych czyn­ności oraz szczegółowy opis wydarzeń. Czyny bestii/króla zostałyby zapisane i teraz zapis byłby przedstawiony, gdy stanęła/stanął przed bożym try­bunałem w celu osądzenia.

7,13-14. Syn człowieczy. Określenie „syn człowie­czy" jest zwyczajnym, powszechnie stosowanym wyrażeniem semickim określającym kogoś lub coś jako człowieka, a przynajmniej jako posiadającego człowieczą postać. W teologii Izraela najwyższy Bóg, Jahwe, jedzie na obłokach. W mitologii kana­nejskiej opisana tutaj rola spełniana jest przez Ela, najwyższego pradawnego boga (zob. komentarz do Dn 7,9), i jego syna, Baala, który dosiada obłoków. W jednym z mitów o Baalu Jamm, symbolizujący morski chaos, zostaje pokonany, zaś Baal - ogło­szony królem i obdarzony wiecznym panowaniem. W starożytnych mitach z obszaru Mezopotamii o konfliktach kosmicznych (np. w Enuma Elisz lub Micie o Anzu) bóstwo (odpowiednio, Marduk i Ni­nurta) zwycięża groźny chaos oraz odzyskuje wła­dzę i panowanie dla bogów. Daniel był kształcony na tego rodzaju literaturze, jego objawienia budu­ją też na tych podobieństwach, chociaż wspólne motywy zostały całkowicie zmienione. W utworach z literatury międzytestamentalnej, np. w Pierwszej Księdze Henocha, oraz w Nowym Testamencie i literaturze wczesnochrześcijańskiej postać syna człowieczego utożsamia się z Mesjaszem.

Komentarz Historyczno-Kulturowy do Biblii Hebrajskiej, John H. Walton,
Victor H. Matthews, Mark W. Chavalas, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2005
:.


 PSALM RESPONSORYJNY

Refren: Pan wywyższony króluje nad ziemią

Pan króluje, wesel się, ziemio,
radujcie się, liczne wyspy!
Obłok i ciemność wokół Niego,
prawo i sprawiedliwość podstawą Jego tronu.
Refren.
Góry jak wosk topnieją przed obliczem Pana,
przed obliczem władcy całej ziemi.
Jego sprawiedliwość rozgłaszają niebiosa,
a wszystkie ludy widzą Jego chwałę.
Refren.
Ponad całą ziemię
Tyś bowiem wywyższony
i nieskończenie wyższy
ponad wszystkich bogów.
Refren.

Ps 97,1-2.5-6.9

Hymn na cześć Jahwe-Króla, podkreślający wyższość Jahwe jako „Władcy wszystkiej ziemi" i radość, jaką przynosi jego królowanie.

Struktura:
ww. 1-5 (teofania: panowanie Jahwe nad ziemią);
ww. 6-9 (panowanie Jahwe w niebie);
ww. 10-12 (królowanie Jahwe przynosi prawym radość).

1-5. Ten fragment, który rozpoczyna i kończy termin „ziemia" (ww. 1.5), opisuje zachwycającą teofanię Jahwe, gdy przybywa on z nieba na ziemię (por. Ps 18,7-16), by przejąć rządy we wszechświecie.

1. ”Pan króluje”: Zob. komentarz do Ps 93,1.

6-9. W środkowym fragmencie psalmu Jahwe przejmuje władzę nad niebiosami (w. 6), zwłaszcza zaś bożkami (ww. 7.9). Jego panowanie podkreśla pięciokrotne powtórzenie „wszystkie".

9. ”Tyś bowiem, Panie [Eljon]ponad cala ziemię”: Na temat „Eljon" zob. komentarz do Ps 47,3.

10-12. Wersety podkreślają rodzaj „rządów", które sprawuje dobry Król Jahwe. W jego królestwie ci, którzy nienawidzą zła, są wierni jemu; prawi i sprawiedliwi mogą żyć w radości, wielbiąc jego imię.

 

 

Katolicki Komentarz Biblijny
prac. zbiorowa, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2001
:.

 

 

97,2. Obłok i ciemność wokoło Niego. Obraz bu­dzącego grozę Boga burzy, przemierzającego nie­bo w rydwanie z obłoku, ma powszechny charakter (Ps 68,5; 104,3; Jr 4,13). Takie opisy teofanii burzy można odnaleźć w tekstach mówiących o ugaryckim bogu Baalu. W eposie o Akchat oraz w cyklu opowieści o Baalu i Anat, Baal ukazany został jako „dosiadający obłoków". Atrybuty Baala: rozkazy­wanie burzy, spuszczanie błyskawic i ruszanie na wojnę pod postacią boskiego wojownika pojawiają się nawet w egipskich tekstach z Amarna. Atrybuty Jahwe jako stwórcy, źródła płodności i boskiego wojownika wiele łączy z owymi wcześniejszymi utworami epickimi. Jednym ze sposobów, w jaki Jahwe ukazuje się Izraelitom jako najwyższa Boska moc, jest przejęcie tytułów i władzy innych bóstw Bliskiego Wschodu.

Komentarz Historyczno-Kulturowy do Biblii Hebrajskiej, John H. Walton,
Victor H. Matthews, Mark W. Chavalas, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2005
:.

 DRUGIE CZYTANIE
Naoczni świadkowie wielkości Jezusa

Czytanie z Drugiego listu świętego Piotra Apostoła

 

 

Najmilsi:
Nie za wymyślonymi bowiem mitami postępowaliśmy wtedy, gdy daliśmy wam poznać moc i przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa, ale nauczaliśmy jako naoczni świadkowie Jego wielkości.

Otrzymał bowiem od Boga Ojca cześć i chwałę, gdy taki oto głos Go doszedł od wspaniałego Majestatu: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie”. I słyszeliśmy, jak ten głos doszedł z nieba, kiedy z Nim razem byliśmy na górze świętej.

Mamy jednak mocniejszą, prorocką mowę, a dobrze zrobicie, jeżeli będziecie przy niej trwali jak przy lampie, która świeci w ciemnym miejscu, aż dzień zaświta, a gwiazda poranna wzejdzie w waszych sercach.

2 P 1,16-19

16. Słowo przetłumaczone jako „mity” było zwykle używane w znaczeniu negatywnym, na określenie zmyślonych opowieści, np. oszczerczych i fałszywych relacji o bogach. Przeciwieństwem „mitów" były wiarygodne relacje. Doniesienia naocznych świadków odgrywały ważną rolę w dowodach o charakterze historycznym i prawnym, chociaż greccy i rzymscy retorzy nie zawsze przypisywali im tak wysoką wartość jak obecnie. (Niektórzy uczeni zwracali uwagę, że to samo słowo, którego Piotr używa tutaj na oznaczenie „naocznych świadków", było też stosowane w odniesieniu do adeptów poddawanych ostatniemu stopniowi inicjacji w niektórych pogańskich religiach misteryjnych, np. w misteriach z Eleusis i Samotraki. Jednak pokrewne słowo pojawia się u Platona i Arystotelesa na oznaczenie wyższej filozofii, było też tradycyjnym terminem używanym na określenie naocznych świadków, stosowanym w diasporze nawet w odniesieniu do samego Boga. Ponieważ Piotr nie opisuje tutaj swojej inicjacji w wierze, lecz naoczne doświadczenie, które jest czymś całkiem innym, centralną rolę odgrywa tutaj element naoczności. Podobnie jak Piotr, Ewangelie przyznają, że chwała, którą towarzysze Jezusa oglądali przed Jego śmiercią, była chwałą przemienienia, nie zaś Jego powtórnego przyjścia; przemienienie stanowiło jednak zapowiedź paruzji; por. 2 P 1,19.)

Wymyślanie mitów (1,16a).
Niektórzy odrzucali tradycyjne proroctwa mówiące o przyszłej paruzji Jezusa jako mity wymyślone przez ludzi w celu sprawowania władzy nad innymi - przypominające grecko-rzymskie opowieści o nagrodach i karach, czekających śmiertelnych w podziemnym świecie (Lukrecjusz, R.N. 3,830-1094). Atakując ich źródło, szydercy podważali równocześnie ich treść (zob. 3,3-4). Często powtarzający się w ówczesnych sporach argument (mit kontra prawda) pojawia się w pismach żydowskich (Filon, De fuga et inv. 121; De Abr. 243), greckich (Plutarch, De Pyth.orac. 398D) i chrześcijańskich apologetów (1 Tm 1,4; 4,7; Tt 1,14); gdy autor został oskarżony o wymyślanie mitów, wysunął ten sam zarzut pod adresem swych przeciwników w 2,3.

Przemienienie a paruzja (1,16b-18).


16b. ”naoczni świadkowie”: Odpowiadając na zarzuty, Piotr powołuje się na najmocniejszy argument - proroctwo dotyczące paruzji, którego sam był świadkiem, tj. cud przemienienia Jezusa.

17. Niektóre „testamenty” (2 P 1,14) przytaczały wyjątkowe objawienia (czasami opisy podróży do nieba) otrzymane przez ich bohatera. Piotr powołuje się tutaj na objawienie, które miało miejsce na ziemi - mówi o tym, czego doświadczył podczas przemienienia Jezusa (Mk 9,2-13). Wczesny judaizm często wspominał o Bogu, który przemawia z nieba (zob. komentarz do Mk 1,11 na temat słów tutaj zacytowanych). Słowo „chwała” było czasami stosowane przez Żydów jako pośredni sposób mówienia o Bogu. Piotr czyni tutaj przypuszczalnie aluzję do Synaju, gdzie Bóg objawił swoją chwałę Mojżeszowi.

”chwałę”: Podobnie jak w synoptycznym opisie cudu przemienienia, Piotr opisuje: świętą górę, apostołów będących naocznymi świadkami wydarzenia (szczególnie siebie samego), ukazanie się Jezusa w chwale, nadprzyrodzoną obecność Bożą i jego słowa: „To jest mój Syn umiłowany". Tradycja przypisywała Piotrowi otrzymanie szczególnego objawienia (Mt 16,17), szczególnych widzeń (Mt 28,16-20) i proroctw (Mk 13,1-3; 14,27-31) oraz szczególnej jego obecności przy sprawowaniu przez Jezusa władzy (Mk 5,37-43). Piotr jest zatem szczególnie dobrze poinformowanym, godnym zaufania źródłem tradycji o Jezusie.


18. Także Izrael doświadczył objawienia Boga na „świętej" górze. Piotr przypuszczalnie zestawia własne oglądanie chwały Jezusa z oglądaniem Bożej chwały przez Mojżesza na Górze Synaj. (Stary Testament stosuje zwykle te nazwę w odniesieniu do Syjonu, lecz Syjon miał się stać nowym Synajem lub miejscem nowego nadania Prawa w czasach ostatecznych; por. Iz 2,2-4.) Obydwa objawienia leżą u podstaw Pisma Świętego (por. 2 P 1,20), chociaż nauczyciele żydowscy ogólnie zgadzali się, że Prawo ma więcej autorytetu od samego głosu z nieba.

Przemienienie jako proroctwo (1,19)
W Ewangeliach przemienienie Jezusa było związane z przyszłym nastaniem królestwa Bożego (Mk 9,1). Ojcowie Kościoła tłumaczyli, że proroctwo zapowiadające, iż niektórzy nie zaznają śmierci, dopóki nie ujrzą królestwa Bożego, wypełniło się podczas cudu przemienienia, w ukazaniu władzy i chwały Jezusa. Jednak w takich księgach jak Apokalipsa Piotra (HSNTA 2. 663-683) samo przemienienie było proroctwem dotyczącym paruzji Jezusa, nie zaś wypełnieniem wcześniejszych przepowiedni. Stanowiąc reminiscencję proroctw Jezusa, zawartych w Mk 13, tekst zawiera jego odpowiedzi na pytania dotyczącego paruzji i końca świata; odpowiedź Piotra jest zapożyczeniem z wypowiedzi zawartych w Ewangeliach, które opisują paruzję (powrót Syna Człowieczego) ze szczególnym uwzględnieniem przyszłych nagród i kar. Cud przemienienia kończy się sceną uwielbienia Jezusa w obecności Mojżesza i Eliasza, po której Jezus udziela Piotrowi szczególnego pouczenia. Cala opowieść kończy się wstąpieniem Jezusa do nieba w chwale, co ma wskazywać na sposób jego przyszłego powrotu. Przemienienie stanowi zatem nie tylko okazję do pouczenia Piotra przez Jezusa na temat paruzji i przyszłego sądu, lecz również jako przepowiednię tego wydarzenia. Do tego znaczenia cudu przemienienia jako przepowiedni paruzji odwołuje się autor listu w argumentacji zawartej w 1,17-18.

”mocniejszą, prorocką mowę”: Zwrot należy rozumieć w znaczeniu „posiadamy bardzo dobrze potwierdzone słowo prorockie". Chociaż słowo bebaioteros jest stopniem wyższym przymiotnika, może być ono również tłumaczone jako stopień najwyższy (ZBG § 148) - wówczas przekaz dotyczący cudu przemienienia (w 1,17-18) nie byłby porównywany z innymi proroctwami (3,3-4), lecz stanowił najpewniejsze proroctwo dotyczące paruzji. Potwierdzenie obietnic i proroctw stanowi stale powracający temat żydowskich pism. Boże obietnice dane Abrahamowi (Rdz 22,16-17) zostały „potwierdzone" przysięgą (zob. Filon, Leg. alleg. 3.203-208); ta sama obietnica jest potwierdzona dlatego, że została wypowiedziana przez wiernego i godnego zaufania Boga (De Sacr. Ab. 93). Paweł mówi o „niewzruszonej" obietnicy, co stanowi bezpośrednią paralelę 1,19.

”gwiazda poranna”: Proroctwo przemienienia dotyczące paruzji jest potwierdzone, ponieważ wypowiedział je sam Bóg, może zatem pełnić rolę światła jaśniejącego w ciemności dla tych, którzy oczekują objawienia się ostatecznego światła, „gwiazdy porannej" (zob. Ap 2,28), która pojawi się wraz z paruzją Chrystusa (zob. 1 Tes 5,4).

Apostolskie objawienie w Chrystusie potwierdziło objawienia proroków ze Starego Testamentu. Niektóre zwoje znad Morza Martwego przedstawiają „gwiazdę” z Lb 24,17 jako gwiazdę mesjańską, zaś teksty ze Starego Testamentu opisują nadchodzący dzień Pański w kategoriach wschodu słońca (Ml 4,2), ponieważ Bóg miał przyjść jak słońce (por. Ps 84,11). Główną myślą wydaje się tutaj, że gwiazda poranna (Wenus) oznajmia nadejście poranka. Nowy świat miał nastać już niebawem (por. 2 P 1,11), lecz Stary Testament oraz to, co zostało objawione w czasie pierwszego przyjścia Jezusa, miało stanowić najpełniejsze objawienie dane temu światu aż do czasu Jego powrotu w dniu Pańskim. „Dobrze zrobicie" to powszechnie stosowana wówczas zachęta (tj. „Powinniście to uczynić”).

Katolicki Komentarz Biblijny
prac. zbiorowa, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2001
:.

 

 

Historyczno Kulturowy Komentarz do Nowego Testamentu
Craig S. Keener, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2000
:.

 


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja
To jest mój Syn umiłowany,
w którym mam upodobanie,
Jego sluchajcie!
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja

Mt 17,5c


EWANGELIA
Przemienienie Pańskie

Słowa Ewangelii według świętego Marka

 

Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam przemienił się wobec nich. Jego odzienie stało się lśniąco białe tak, jak żaden folusznik na ziemi wybielić nie zdoła. I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z Jezusem.

Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: „Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy; postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza”. Nie wiedział bowiem, co należy mówić, tak byli przestraszeni.

I zjawił się obłok, osłaniający ich, a z obłoku odezwał się głos: „To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie”. I zaraz potem, gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli przy sobie, tylko samego Jezusa.

A gdy schodzili z góry, przykazał im, aby nikomu nie rozpowiadali o tym, co widzieli, zanim Syn Człowieczy nie powstanie z martwych. Zachowali to polecenie, rozprawiając tylko między sobą, co znaczy powstać z martwych.

Mk 9,2-10

Bóg objawił swoją chwałę Mojżeszowi na Górze Synaj, gdy więc zszedł na dół, jego twarz jaśniała Boża chwałą (Wj 32-34). W Mk 9,2-13 chwała Jezusa, który jest większy od Mojżesza i Eliasza, również została objawiona na górze. On zatem w sposób doskonały mówi w imieniu Boga (Pwt 18,18-19).

2. Góra Synaj była miejscem, na którym Bóg objawił swoją chwałę. Jezus czeka „sześć dni" zanim wstąpi na górę, by podkreślić to samo (Wj 24,16). Fakt, że Jezus zabiera ze sobą towarzyszy, może być nawiązaniem do Wj 24,1.9, chociaż nie jest to do końca jasne (według tej relacji wraz z Mojżeszem obecnych było 70 starszych). Przemienienie lub transformacja występuje zarówno w greckich mitach, jak i w żydowskiej literaturze apokaliptycznej; w każdym razie tłem przemienienia Jezusa musi być gloryfikacja Mojżesza na Górze Synaj.

”Piotra, Jakuba i Jana”: Zob. komentarz do 5,37. W Łk 9,28 czytamy, że Jezus udał się na górę, aby się modlić; Marek nie wyjaśnia, dlaczego Jezus to uczynił,

”na górę wysoką”: Tradycja wskazuje na górę Tabor lub Hermon. Góry były typowym miejscem nadprzyrodzonych objawień i teofanii.

”przemienił się wobec nich”: Słowo metamorphōtē wskazuje formę przemienienia Jezusa. Uczniowie mogli oglądać chwałę jego przemienionej postaci, w której miał istnieć na wieki po śmierci i zmartwychwstaniu (zob. 2 Kor 3,18). Może to mieć jakiś związek z chwałą Mojżesza (zob. Wj 34,29).


3. W literaturze żydowskiej aniołowie i inne istoty niebieskie opisywane są jako postacie przyodziane w białe szaty. Pranie ubrań było zwykle zadaniem wykonywanym przez kobiety, tekst nawiązuje jednak do zawodowych praczy, którymi mogli być zarówno mężczyźni, jak i kobiety.

4. Według tradycji żydowskiej Eliasz nigdy nie umarł. Mojżesz został pogrzebany przez samego Boga - w pewnych żydowskich tradycjach pozabiblijnych utrzymuje się nawet, że Mojżesz w dalszym ciągu żyje (por. komentarz do Ap 11,6). Te dwie postacie miały powrócić w jakimś sensie przed końcem świata.

”Eliasz z Mojżeszem”:Jeśli te dwie postacie ST reprezentują Prawo i Proroków, to porządek, w jakim zostali wymienieni, jest niezrozumiały (por. Mt 17,3). Tekst może zawierać aluzję do ich wzięcia do nieba (zob. 2 Krl 2,11; Pwt 34,6) lub ich przyszłej roli w nadchodzącym królestwie (zob. Ml 3,23-24; Pwt 18,15.18).


5. ”Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy”: Nazwanie Jezusa „rabbi" wydaje się dziwne; w Mt 17,4 użyto słowa „Panie", zaś w Łk 9,33 „Mistrzu". Powodem, dla którego uczniowie dobrze się tam czuli, była wyjątkowa, pełna chwały, natura owego wydarzenia. Propozycja Piotra, by zbudować trzy namioty, ma na celu przedłużenie trwania tego doświadczenia; tekst zawiera przypuszczalnie aluzję do Namiotu Spotkania (zob. Kpł 23,39-43).

7. Głos z nieba powtarza główne przesłanie Mk 1,11, może jednak dodawać do niego nową aluzję biblijną. Słowa Jego słuchajcie mogą się odnosić do Pwt 18,15, gdzie Izraelici otrzymują zapowiedź przyjścia „proroka (...) podobnego do Mojżesza" — nowego Mojżesza, który ma nadejść.

”zjawił się obłok, osłaniający ich”: W kontekście innych aluzji do Księgi Wyjścia w tej relacji obłok należy rozumieć jako znak Bożej obecności, podobnie jak w Wj 16,10; 19,9; 24,15-16; 33,9. Głos rozlegający się z obłoku jest głosem Boga.

”To jest mój Syn umiłowany”: Głos z nieba koryguje wyznanie Piotra (zob. 8,29) i nawiązuje do określenia Jezusa, które padło podczas chrztu (zob. 1,11). Polecenie słuchania Jezusa może nawiązywać do jego przepowiedni dotyczących męki (8,31; 9,31; 10,33-34).


8. Można porównać nagłe zniknięcie Eliasza i Mojżesza z żydowskim poglądem przyjmowanym szczególnie przez późniejszych rabinów, jakoby Eliasz mógł się ukazywać i znikać, podobnie jak anioł.

”nikogo już nie widzieli przy sobie, tylko samego Jezusa”: Doświadczenie kończy się nieoczekiwanie. Nadprzyrodzony charakter wizji czyni z niej zapowiedź wiecznej chwały Jezusa. Zanim jednak dojdzie do tego, Jezus musi odbyć podróż do Jerozolimy.


9. ”gdy schodzili z góry”: Słowa te łączą rozmowę o przyjściu Eliasza z opowiadaniem o Przemienieniu Jezusa oraz jego przyszłą męką.

”zanim Syn Człowieczy nie powstanie z martwych”: W przeciwieństwie do innych nakazów milczenia, wykonanie tego było bardziej prawdopodobne (tylko trzech uczniów uczestniczyło w wydarzeniu), a też czas jego obowiązywania był wyraźnie określony.


10. ”rozprawiając tylko między sobą, co znaczy „powstać z martwych"”: Uczniowie zastanawiali się, w jaki sposób Jezus może zostać wzbudzony z martwych przed powszechnym zmartwychwstaniem i niezależnie od niego, a które miało nastąpić w momencie nadejścia królestwa Bożego.
W kontekście ówczesnej kultury trudno było uczniom zrozumieć, co się stało. Zakładali oni, że wszyscy sprawiedliwi zmartwychwstaną jednocześnie w czasach ostatecznych (por. Dn 12,2).

 

 

 

Katolicki Komentarz Biblijny
prac. zbiorowa, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2001
:.

Historyczno Kulturowy Komentarz do Nowego Testamentu
Craig S. Keener, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2000
:.

 

«« | « | 1 | 2 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Wybrane dla Ciebie

Zobacz

Autopromocja

Reklama