Apokalipsa dziś. Gdy nastaną nowe niebiosa i nowa ziemia

Dalej Jan pisze, że pierwsze rzeczy przeminęły – owo niebo i ziemia, w który nie ma morza (czyli zła). Jest nowy świat, nowe niebo i ziemia. W tym nowym świecie – zapowiada Chrystus Apokalipsy – Bóg otrze z ludzkich oczu wszelką łzę, nie będzie już śmierci, żałoby, krzyku ani trudu... Dwa pierwsze to wyraźne nawiązanie do Izajasza zapowiadającego wielką ucztę na końcu czasów (Iz 15, 6-12): „(Bóg) raz na zawsze zniszczy śmierć. Wtedy Pan Bóg otrze łzy z każdego oblicza”. Chrystus Apokalipsy potwierdza: nie będzie już śmierci, nie będziecie już płakać... Czemu jednak moment później częściowo powtarza to samo mówiąc, że nie będzie „żałoby, ni krzyku, ni trudu”? I o co chodzi z tym trudem?

To nawiązanie do innej biblijnej sceny. Przypomnijmy sobie opowiadanie o grzechu pierwszych rodziców, dokładniej o tym co dzieje się potem: wyrok na mężczyznę i na kobietę (Rdza 3, 16-19). Ewie Bóg zapowiada, że obarczy ją „niezmiernie wielkim trudem brzemienności”; że w bólu będzie rodziła dzieci, ku mężowi będzie kierowała pragnienia, a on będzie nad nią panował. Mamy więc ów krzyk, spowodowany bólami rodzenia i uciskiem, krzywdą, niesprawiedliwością, jakiego będzie doznawała ze strony panującego nad nią męża. Można zresztą w tym obrazie widzieć wszelkie cierpienie spowodowane chorobami i wszelką niesprawiedliwość, wszelkie krzywdy...

A co zapowiedział Bóg mężczyźnie? Ano najpierw trud. Będzie musiał w pocie czoła zdobywać pożywienie od ziemi, która będzie rodziła mu ciernie i osty. To obrazowe przedstawienie wszelkich trudów związanych z utrzymaniem się człowieka. Tego trudu w świecie nowego nieba i nowej ziemi już nie będzie. I nie będzie też śmierci... Bóg zapowiedział też  Adamowi w Edenie, że jest prochem i ostatecznie w proch się obróci; że umrze, wróci do ziemi, z której został wzięty. Znamienne, że Adam i Ewa po raz pierwszy bólu śmierci doświadczyli, gdy ich syn, Kain, zabił drugiego ich syna, Abla. Nie będzie żałoby – napisał Jan. Tak, nie będzie już śmierci, więc i nie będzie związanej z nią żałoby.

Ale na tym ta scena wizji Jana się nie kończy.

Bóg potwierdza: tak będzie

Przytoczmy dalszy opis Janowej wizji:

I rzekł Zasiadający na tronie:
„Oto czynię wszystko nowe”.
I mówi:
„Napisz:
Słowa te wiarygodne są i prawdziwe”.
I rzekł mi:
„Stało się.
Jam Alfa i Omega,
Początek i Koniec.
Ja pragnącemu
dam darmo pić ze źródła wody życia.
Zwycięzca to odziedziczy
i będę Bogiem dla niego,
a on dla mnie będzie synem.
A dla tchórzów, niewiernych, obmierzłych, zabójców, rozpustników, guślarzy, bałwochwalców i wszelkich kłamców:
udział w jeziorze gorejącym ogniem i siarką.
To jest śmierć druga”.

Zasiadający na tronie? To sam Bóg. Czyni wszystko nowe? Tak, jak czytaliśmy wcześniej, tworzy nowe niebiosa i nową ziemię, nową rzeczywistość; czy całkowicie nową czy po prostu odnawia ten świat, w którym żyjemy teraz, pozostanie do czasu kiedy tych chwil dożyjemy bez jednoznacznej odpowiedzi. A że nie jest to tylko jakaś luźna, niezobowiązująca obietnica albo jakaś przenośnia, świadczy polecenie, by Jan wyraźnie napisał: „słowa te wiarygodne są i prawdziwe”. Tak, są wiarygodne, bo wypowiada je sam Bóg.  I prawdziwe, bo On nie kłamie; On jest Prawdą. Dla podkreślenia jeszcze raz, że naprawdę tak kiedyś się stanie Bóg mówi „stało się”. W czasie przeszłym. Ta zapowiedź jest tak pewna – mówi Bóg – że można o niej w mówić w czasie przeszłym.

Dalej Zasiadający na tronie przedstawia się raz jeszcze jako Alfa i Omega, Początek i Koniec. Tak Jan przedstawił Go już na początku tej Księgi; napisał, że tak właśnie Bóg o sobie mówi (1,8). A skoro tak, skoro znajdujemy to stwierdzenie na początku księgi, potem w 21 rozdziale, a potem jeszcze raz słyszymy to stwierdzenie w ustach Jezusa w odniesieniu do siebie w 22 rozdziale (w. 13) to musi być ono bardzo ważne. Przypomnijmy, Alfa i Omega to pierwsza i ostatnia litera greckiego alfabetu. A po grecku napisano Apokalipsę. Bóg wyrzekł pierwsze słowo – w Biblii to wypowiedziane na początku stworzenia słowa „niech się stanie światłość” – do Boga należeć będzie też ostatnie słowo. Nie do szatana, do diabła, nie do różnych mocy zła, ale do dobrego Boga. On stoi u początków świata, On kiedyś, u kresu historii całkowicie usunie z niego skutki grzechu;  zaprowadzi ład, stworzy go na nowo. To właśnie znaczy owo bycie przez Boga Alfą i Omegą, Początkiem i Końcem.

Zwróćmy uwagę: na początku Apokalipsy owo przedstawienie się Boga było nieco inne. Nie ma tam słów „początek i koniec”. To nie takie ważne, bo to tylko rozwinięcie myśli zawartej w owym byciu Alfą i Omegą. Dalej  jednak Bóg przedstawia się bliżej. Mówi o sobie że jest tym „Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący”. Czyli – w skrócie – jest obecny dziś, był obecny zawsze i ciągle na nowo wkracza i wkraczać będzie w ludzką historię, że może wszystko.  W 21 rozdziale tego już nie ma. Jest obietnica: „Ja pragnącemu  dam darmo pić ze źródła wody życia. Zwycięzca to odziedziczy  i będę Bogiem dla niego,  a on dla mnie będzie synem”. Woda życia? To ta woda, o której mówił Jezus w rozmowie z Samarytanką przy studni (J 4) i podczas Święta Namiotów, gdy przedstawia siebie jako źródło wody żywej (J 7, 37-39). To Duch Święty, a jednocześnie życie wieczne...  

Tak, ale to życie wieczne odziedziczą nie wszyscy, ale zwycięzcy. Tylko zwycięzcy – można wręcz powiedzieć. Czyli Ci, którzy wiernie trwali przy Jezusie do końca swojego życia. Dla tych Bóg będzie jak Ojciec, ci będą dla niego synami.  Czyli kimś bardzo ważnym, kimś o kogo Bóg będzie się troszczył. Zwycięzcy to otrzymają: samo to, że ktoś pragnął tej wody to za mało...

Wyraźnie stwierdza to Bóg  w dalszej części tej swojej wypowiedzi. „A dla tchórzów, niewiernych, obmierzłych, zabójców, rozpustników, guślarzy, bałwochwalców i wszelkich kłamców: udział w jeziorze gorejącym ogniem i siarką. To jest śmierć druga”.