„Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!” – słyszę  dziś w Ewangelii Marka. Tak, całemu światu, ale ta wieść nie dotyczy tylko ludzi. To także wieść dla całego stworzenia, z powodu ludzkiego grzechu  pogrążonego w jakiejś niemocy, marności. To przecież zapowiedź, że kiedyś nastaną nowe niebiosa i nowa ziemia...

A w pierwszym czytaniu słyszę, jak ten nakaz traktowali Piotr i Jan. Nie bali się ludzkich zakazów. „Rozsądźcie, czy słuszne jest w oczach Bożych bardziej słuchać was niż Boga? Bo my nie możemy nie mówić tego, co widzieliśmy i słyszeliśmy”. 

Głosić Ewangelię tym, którzy ja przyjęli nie ma oczywiście większego sensu. Takim potrzebna jest po prostu katecheza czy jakieś słowa zachęty. Dany przez Chrystusa nakaz zobowiązuje nas jednak do głoszenia Ewangelii, przypominania o niej wszystkim, którzy jej nie znają albo ją dorzucili...  Bo nie ma w nikim innym, prócz Chrystusa, zbawienia. 

Obracając się w środowisku wierzących, przynajmniej deklarujących wiarę,  nie mam wielu takich okazji. Warto każdą nadarzającą się wykorzystywać . Zwłaszcza gdy chodzi o tych, którzy przestali dostrzegać, jak jednak Dobra to dla nich Nowina.