„Pamiętaj na wszystkie drogi, którymi cię prowadził Pan”. Pamiętamy? Czy wciąż o niektórych wolelibyśmy zapomnieć, wolelibyśmy inaczej, nie tak? A przecież chleb, który łamiemy, którym się karmimy – czy nie towarzyszył, nie towarzyszy nam co dzień? Jak daleko sięga Boża łaska: w głąb nas, naszych poplątanych po ludzku historii, gdzie nas spotyka? Czy nie tam: w domu niewoli, na pustyni, wśród jadu, szemrania, skarg?

Tak, znamy te wszystkie historie. Historię Mojżesza i naszą własną. Jak opowiedzieć o mannie na pustyni? Pamiętamy tamten strach, jej smak i to, jak utrzymywała nas przy życiu. Jak wszystko, co daje nam Bóg, okazywało się lepsze od tego, co mieliśmy sami.