Będę Cię sławił, Panie, z całego serca, bo usłyszałeś słowa ust moich [Ps 138 (137), 1b].

Słowa z Księga Psalmów pokazują modlitwę, która wyrasta z doświadczenia – nie z teorii. Psalmista nie tylko wierzy, że Bóg słucha, ale jest przekonany, że już został wysłuchany. Dlatego jego uwielbienie jest pełne, „z całego serca”, bez dystansu i bez lęku.

Prawdziwa modlitwa nie kończy się na prośbie. Ona prowadzi do wdzięczności. Czasem odpowiedź Boga nie przychodzi w sposób, jakiego się spodziewamy, ale zawsze jest obecna – w pokoju serca, w sile do przetrwania, w drugim człowieku.  Bo Bóg daje nam – jak mówi św. Augustyn – nie to, co chcemy, ale to, co jest nam najbardziej potrzebne. Niekiedy rozumienie tej prawdy przychodzi po długim czasie stawiania pytań i wewnętrznych zmagań. 

Słowo Boże stanowi zachętę, aby zatrzymać się i zobaczyć, gdzie już zostaliśmy wysłuchani – nawet jeśli nie wszystko ułożyło się idealnie „po naszej myśli”. Wdzięczność bowiem otwiera serce i pozwala zobaczyć więcej niż tylko aktualne braki. 

Modlitwa