Mamy jakąś przeszłość. Wszyscy. Zdarzenia, które nas kształtowały. Boże wyroki, którym daliśmy posłuch, natchnienia, prowadzenie świętych ludzi. Może dlatego ta niepewność nas wykańcza. Ta ciągła konieczność wołania do Boga raz po raz, ten wyrwany z głębi serca jęk.

Właściwie nie wiemy, jak on to robi. Paweł – jak mu się udaje chlubić z powodu własnych słabości, więzów, prześladowań. Ta wytrwałość wydaje się nie pasować do tego, co jest naszym udziałem: zwątpień, uskoków, niecierpliwości. A przecież kiedy wzywa nas: „trwaj!”, odwołuje się do wspólnej przeszłości. Do całej tej drogi, która już za nami, do otrzymanej łaski, do pokonanych przeciwności.