Od świętej Tradycji do Pisma Świetego.

Czym jest święta Tradycja Izraela stanowiąca życiodajny pomost między wydarzeniami a Pismem Świętym? Kiedy i dlaczego doszło do powstania Pisma Świętego? Jak przedstawia się jego stosunek do czcigodnej Tradycji?

Reklama

Powstawanie pierwszej części Biblii chrześcijańskiej, czyli Starego Testamentu, to długi i skomplikowany proces. Jej najstarsze fragmenty sięgają nawet XII w. przed Chr., lecz księgi, które weszły w skład kanonu ksiąg świętych, zostały opracowane, zredagowane bądź napisane znacznie później. Czasowa rozpiętość pomiędzy wydarzeniami historii zbawienia i epizodami z życia wybitnych osobistości biblijnego Izraela a utrwaleniem relacji na ich temat dokonanym w Piśmie Świętym jest zazwyczaj bardzo duża. W przypadku Abrahama i pozostałych patriarchów oraz Księgi Rodzaju wynosi ponad tysiąc lat. Od epopei Wyjścia i podboju Kanaanu do definitywnego zapisu narracji na ten temat w księgach świętych upłynęło nie mniej niż sześćset lat. Nieco mniejszy, aczkolwiek mimo wszystko też długi dystans dzieli czasy sędziów i okres pierwszych królów od redakcji ksiąg opisujących te burzliwe epoki. Zasadne są więc pytania: czym jest święta Tradycja Izraela stanowiąca życiodajny pomost między wydarzeniami a Pismem Świętym? Kiedy i dlaczego doszło do powstania Pisma Świętego? Jak przedstawia się jego stosunek do czcigodnej Tradycji?

Święta Tradycja i tradycje biblijnego Izraela

Religia biblijnego Izraela wywodzi się z faktów zinterpretowanych w świetle wiary w jedynego Boga jako czytelne znaki Jego obecności i objawiania się ludowi Bożego wybrania. Nadprzyrodzone interwencje rozpoznawano na wszystkich etapach dziejów i to zarówno w kontekście życia jednostki jak i wspólnoty. Towarzyszyło temu przekonanie, że sam proces religijnego objaśniania rozmaitych wydarzeń i przeżyć też jest wspomagany przez Boga. Świadectwa indywidualnego i zbiorowego doświadczenia Boga, stanowiące o duchowej specyfice Izraelitów, przekazywano z pokolenia na pokolenie za pomocą stałych technik jako trzon uświęconej TRADYCJI. Stała się ona fundamentem kultury, zabezpieczała ciągłość dziejów oraz pozwalała jednostce odnaleźć się w ramach wyodrębnionej wspólnoty religijno-narodowej. Wydatnie przyczyniła się do integracji narodu Izraela, tym silniejszej, że dokonywała się przede wszystkim w sferze religijności opartej na rzeczywistym doświadczeniu i przeżywaniu bliskości Boga.

Tradycja objęła różnorodne wspomnienia przeżyć religijnych. Ich zasadę stanowiło wspólne przeświadczenie o faktycznym wyborze praojców Izraela, nazywanych patriarchami (Abraham, Izaal, Jakub) oraz ustawicznej asystencji Boga w dziejach ich potomków stopniowo organizujących się w świadomy swej tożsamości naród. Wraz z upływem czasu wzrastała liczba relacji, w których przywoływano pamięć o najdonioślejszych wydarzeniach i doznaniach religijnych. W ich świetle objaśniano pozostałe dziedziny życia, poszukując nadprzyrodzonego uzasadnienia nawet dla zdarzeń naturalnych i dla zwyczajnych kolei ludzkiego losu. Dopatrywano się w nich znaków Bożego kierownictwa oraz dowodów na trwałe posłuszeństwo narodu wzniosłemu powołaniu i odpowiedzialności. Ta sama wiara umożliwiła projekcję skuteczności dawnych czynów Boga na wymiar przyszłości. Tradycja obejmowała ponadto przyjęte przez wieki zasady postępowania, będące następstwem światopoglądu monoteistycznego, oraz obyczaje i normy praktyczne, w których też nie brakowało odniesień do Boga. Jej żywotność widać w pieczołowitym przekazywaniu przyswojonych opowieści, zasad, obyczajów i norm każdemu następnemu pokoleniu. Jednostki i mniejsze grupy społeczne zostały podporządkowane ogólnonarodowej Tradycji, uznając ją za swoją własność. Za spostrzeżeniem, iż ktoś inny podziela ten sam punkt widzenia, szła pewność o wzajemnym duchowym pokrewieństwie.

W ramach Tradycji, kształtującej się w ogniu nieustannej konfrontacji monoteistycznej wiary z politeistycznymi poglądami ludów ościennych, znalazło miejsce wiele tradycji nawiązujących do wybitnych osobistości, do niezwykłych wydarzeń i czynów, pielęgnujących szczegółowe pouczenia i wskazania religijno-etyczne. Część dotyczyła pojedynczych epizodów z życia poszczególnych bohaterów wiary i ich najbliższego otoczenia. Inne zrodziły się na kanwie tego samego wydarzenia lub życiorysu, lecz poddawane były interpretacyjnej obróbce w zależności od określonych potrzeb środowiska, którego własność stanowił dany przekaz. W każdej tradycji dochodziły do głosu nie tylko wierne wspomnienia tego, co się niegdyś wydarzyło, lecz i doświadczenia potomnych, dla których uświęcony przekaz stawał się pokarmem i drogą życia. Jakkolwiek nie zawsze istniała możliwość wyrażania wprost własnych doświadczeń i przemyśleń religijnych, to przecież ich echa pojawiały się w dołączanych ocenach, aluzjach, etymologiach, regułach postępowania oraz w selekcji i w zestawieniach dawnych przekazów. Dzięki temu zaistniało przeogromne bogactwo i zróżnicowanie Tradycji. Stanowiąc duchową skarbnicę Izraela, była istotnym zabezpieczeniem jego tożsamości i wiary religijnej. Biblijny Izrael tworzył swoją Tradycję, a ona mu to odwzajemniała, tworząc Izrael.
 

«« | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | » | »»

Zobacz

  • gut
    29.01.2012 21:45
    To była Uczta :) Naprawdę Super.
  • katolik
    30.01.2012 07:15
    Polecam Talmud. Podaję fragment:
    Charakterystyczną jest rzeczą, że im komentarze na Pismo św. są późniejsze (zamknięte w ramach Talmudu), im bardziej został w nich uwydatniony pierwiastek nienawiści, tym większe posiadają znaczenie i tym większą otaczane są aureolą świętości. I tak przedstawia się rzecz w wykładzie Żydów: Pismo św. posiada wielkie znaczenie, ale większe nad nie ma Miszna, ponieważ zawiera "podania starszych"; te zaś wyższe są nad Torą (Pismo św.). Ale jeszcze wyższe ma znaczenie to, co spisali starsi dla objaśnienia Miszny, czyli Talmud. Jest to więc najcenniejsza księga i posiada pierwszorzędne znaczenie w życiu żydostwa, które uchodzi za wyznawców (tak twierdzą Żydzi) religii Mojżeszowej, a w rzeczywistości w tej religii prawie nic nie ma z mozaizmu, bo choć, zachowywane są w niej przepisy Mojżeszowego prawa, pojmowane są atoli w takim tłumaczeniu, jakie nadał im Talmud. Wszystko przesiąknięte jest duchem Talmudu. Już za czasów Chrystusa Pana Żydzi odstąpili od właściwego pojmowania Pisma św. Pan Jezus mówił do Żydów: "Nie mniemajcie, abym ja was oskarżać miał u Ojca; jest, który was oskarża, Mojżesz, w którym wy nadzieję macie. Bo gdybyście wierzyli Mojżeszowi, podobnie byście i mnie wierzyli:, bowiem on o mnie pisał. Lecz jeśli jego pismom nie wierzycie, jakoż moim słowom uwierzycie" (Jan, 5: 45-47). To jedno powinno uchodzić za pewnik, że Żydzi nie wyznają religii Mojżeszowej tylko talmudyczną. (..)
  • piotr
    01.02.2012 10:56
    Dziękuję za piękny wykład
Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Autopromocja

    Reklama