Także i wy teraz doznajecie smutku. Znowu jednak was zobaczę i rozraduje się serce wasze, a radości waszej nikt wam nie zdoła odebrać (J 16,22). 

Słowa Jezusa dotykają doświadczenia, które jest bliskie każdemu człowiekowi – smutku, straty i niepewności. Uczniowie przeżywali lęk przed rozstaniem, a Jezus nie zaprzecza ich bólowi. Mówi wprost: „teraz doznajecie smutku”. To ważne, bo wiara nie polega na udawaniu, że wszystko jest dobrze. Chrystus widzi cierpienie i je uznaje.

Jednocześnie daje obietnicę, która wykracza poza chwilowe doświadczenie: „znowu was zobaczę”. To zapowiedź spotkania, które przywraca sens i nadzieję. Radość, o której mówi Jezus, nie jest powierzchowna ani zależna od okoliczności. To radość zakorzeniona w relacji z Nim – trwała, głęboka, niezniszczalna.

Często nasze życie wygląda jak droga między tymi dwoma momentami: smutkiem „teraz” i radością „potem”. Nie zawsze widzimy, kiedy i jak przyjdzie pocieszenie. Ale słowo Jezusa przypomina, że smutek nie jest końcem historii. Bóg ma ostatnie słowo – i jest nim radość, której nikt nie może odebrać.

Modlitwa