Zaczyna się dziać

Henryk Przondziono /GN Chrzest Jezusa związany z namaszczeniem Go Duchem Świętym rozpoczął jego publiczną działalność. Uczeń Chrystusa przez chrzest złączony „z kapłanem prorokiem i królem na życie wieczne”, a w bierzmowaniu namaszczony Duchem Świętym też ma swoją misję do spełnienia

Garść uwag do czytań na Niedzielę Chrztu Pańskiego rok A z cyklu „Biblijne konteksty”.

Czytania Niedzieli Chrztu Pańskiego – co oczywiste – koncentrują się na wydarzeniu Chrztu Jezusa. W Ewangeliach od tej sceny rozpoczyna się publiczna działalność Jezusa. Zaś czytania pierwsze i drugie pozwalają zrozumieć głębiej jego sens. To dość ważne. Przecież nie chodzi o to, byśmy tylko pokiwali głowami mamrocząc coś w stylu „no, rozpoczął Jezus swoją działalność, rozpoczął” myśląc w skrytości ducha, że jakoś przecież rozpocząć musiał, ale uświadomili sobie teologiczne znaczenie tej sceny. Ważne też dla naszej dziś pobożności.

1. Kontekst pierwszego czytania Iz 42,1-4.6-7

Fragment Izajasza czytany w Niedzielę Chrztu Pańskiego należy do drugiej części księgi tego proroka, nazywanej Księgą Pocieszenia. Zawiera ona między innymi cztery „Pieśni o słudze Pana”. Dzisiejsze czytanie to pierwsza z nich.

Warto uświadomić sobie, że jej autorem nie może już być ten sam Izajasz, który jest autorem i bohaterem pierwszej części księgi. Proroctwa tej drugiej zakładają bowiem fakt niewoli babilońskiej. W czasach pierwszego Izajasza nikt się jej nie spodziewał. Wtedy zresztą wrogiem była Asyria. Skoro zaś ów drugi Izajasz (DeuteroIzajasz) każe przygotować się na wyzwolenie, musiał żyć w czasach, w których Juda tkwił w niewoli. Czyli dwa wieki później.

(Deutero)Izajasz zapowiada więc, że lada moment Bóg wyzwoli swój naród z niewoli. W ten sposób pokaże On i Izraelowi i całemu światu, że nie jest Bogiem malowanym. Że potrafi kierować losami narodów i w cudowny sposób ratować z opresji swoich wybranych. To główna myśl tej części księgi Izajasza.

Jak wspomniałem, wstępuje w niej tajemnicza postać „Sługi Pana”. Czytając 41 i 42 rozdział Izajasza (z tego drugiego pochodzi czytanie tej niedzieli) można by uznać, że że ów „Sługa Pana” to po prostu perski król Cyrus. To on pokonał Babilończyków i pozwolił wygnańcom z Izraela wrócić do swojej ojczyzny. Byłoby to jednak dość powierzchowne podejście do tematu. Bo nie sposób nie zauważyć, że cechy, które autor „Pieśni o słudze Pana” przypisuje tej postaci, trudno w pełni odnieść do perskiego króla. Zwłaszcza w czwartej, już z 52 rozdziału, w której zapowiedziana jest jego bolesna śmierć. Szybko więc pieśni te, także tę pierwszą, zaczęto traktować jako proroctwo; jako zapowiedź przyszłego Mesjasza. Przytoczmy tekst owej pierwszej Pieśni sługi Bożego w całości (tekst czytania pogrubioną czcionką) .

«« | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | » | »»