Zaczyna się dziać

Oto mój Sługa, którego podtrzymuję.
Wybrany mój, w którym mam upodobanie.
Sprawiłem, że Duch mój na Nim spoczął;
On przyniesie narodom Prawo.
Nie będzie wołał ni podnosił głosu,
nie da słyszeć krzyku swego na dworze.
Nie złamie trzciny nadłamanej,
nie zagasi knotka o nikłym płomyku.
On niezachwianie przyniesie Prawo.
Nie zniechęci się ani nie załamie,
aż utrwali Prawo na ziemi,
a Jego pouczenia wyczekują wyspy.
Tak mówi Pan Bóg,
który stworzył i rozpiął niebo,
rozpostarł ziemię wraz z jej plonami,
dał ludziom na niej dech ożywczy
i tchnienie tym, co po niej chodzą.
«Ja, Pan, powołałem Cię słusznie,
ująłem Cię za rękę i ukształtowałem,
ustanowiłem Cię przymierzem dla ludzi,
światłością dla narodów,
abyś otworzył oczy niewidomym,
ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców,
z więzienia tych, co mieszkają w ciemności.
Ja, któremu na imię jest Jahwe,
chwały mojej nie odstąpię innemu
ani czci mojej bożkom.
Pierwsze wydarzenia oto już nadeszły,
nowe zaś Ja zapowiadam,
zanim się rozwiną,
już wam je ogłaszam.

Bóg nie pozwoli, by Izrael był dalej poddany obcym... W opisie owego sługi zwraca uwagę:

• Jego wybranie przez Boga, upodobanie Boga w Nim i namaszczenie go Duchem Bożym.
• Jego łagodność: nie przychodzi jako zdobywca, ale ten, który przychodzi w cichości nie łamiąc nadłamanej trzciny i nie gasząc knotka o nikłym płomyku.
• Jego zadanie, którym jest przyniesienie (dobrego i sprawiedliwego) prawa. Nie tylko Izraelowi czy jego sąsiadom ale także mieszkającym daleko („Jego pouczenia wyczekują wyspy”).
• Jego misja: jest ona związana z Dobrą Nowiną – otworzenie oczu niewidomym, wypuszczenie jeńców i otwarcie więzień (w sensie duchowym też).
• No i zaskakujące: pisze prorok, że ów sługa będzie ustanowiony przymierzem. Nie że zawrze przymierze, ale że będzie ustanowiony przymierzem.

Trudno by chrześcijanie w tym proroctwie nie zobaczyli cech swojego Mistrza. W wydarzeniu zaś chrztu nad Jordanem, gdy na Jezusa zstępuje Duch, a z nieba odzywa się głos Ojca, inauguracji Jego misji. Długo by o tym pisać, ale zauważmy tylko pobieżnie: Jezus przeszedł przez życie w pokorze i cichości, a skończył swojej życie na tym świecie hańbiącą śmiercią; i nawet po zmartwychwstaniu nie zmuszał swoich przeciwników do wiary; nie łamał nadłamanej trzciny, nie gasił ledwie tlącego się knotka. Zauważmy, przyniósł nowe prawo, prawo miłości; i nie tylko Izraelowi, ale "wyspom" też. Dalej, swoje nauczanie nie tylko nazywał Dobrą Nowiną; ono faktycznie nią było. Nie tylko przez uzdrowienia z chorób, ale też przez egzorcyzmy, przez odpuszczanie grzechów. No i przez wyzwalanie z formalizmu religii Izraela tamtych czasów... No i faktycznie Jezus nie tylko zawarł przymierze, ale był przymierzem; wszak był kapłanem, który złożył za nas ofiarę z samego siebie...