„Oto wyzdrowiałeś. Nie grzesz już więcej, aby ci się coś gorszego nie przydarzyło” – mówi Jezus do uzdrowionego. Czy to znaczy, że choroba tego człowieka była karą za grzechy? Być może. Doskonale jednak wiemy, choćby ze sceny z niewidomym od urodzenia, z tej samej Ewangelii, że wcale tak nie musi być. Ale – zauważmy to – jednak może...

W całej tej scenie, którą widzimy w Ewangelii tego dnia, na plan pierwszy wysuwa się zarzut wobec Jezusa, że śmiał uzdrowić w szabat. A przecież w szabat nie wolno. To znaczy nie wolno pracować, nie wolno więc też – słowem! – uzdrawiać. A tym bardziej nie wolno demonstracyjnie nieść swojego, niepotrzebnego już, legowiska. Choć to wysławianie działającego przez Jezusa Boga...

W sumie to straszne. Kiedy człowiek nie chce zrozumieć sensu Bożego prawa. I przykazanie, mające ograniczyć prowadzącą do pracy ponad siły chciwość, czyni zasadą nienaruszalna pod żadnym pozorem. Bywa, że z podobnym myśleniem mamy do czynienia i dziś. Gdy w oddawaniu czci Bogu to, co powinno być aktem serca próbuje się ograniczyć do sztywnego trzymania się postaw czy gestów...