Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Albo, jak wolą inni tłumacze, „szczęśliwi łagodni”... Nie mają pancernych łokci. Nie zdobędą nawet tego, co im się należy. Tym bardziej czegoś więcej... Tracą, przegrywają... Ale do nich należy... no, raczej nie ta ziemia. Raczej przyszła ziemia. Nowa ziemia...

Błogosławieństwa zachwycają swoim, po ludzku, stawianiem spraw na głowie. Widać w nich mądrość i niezmierzoną wielkość samego Boga. Boga, który patrzy inaczej niż człowiek. Boga, który jest naprawdę dobry... 

Czasem odkrywamy, że któreś z tych błogosławieństw może i nas dotyczy. Bo nie jesteśmy wojownikami, ale raczej, jak to podobno mówią dziś młodzi, przegrywami... Może warto świadomie wybrać taką rolę przegrywa? Frajera, który niewiele ma, nie potrafi dobić się o swoje, naiwnie ustępuje innym... Może jednak warto?