Stając przed niewiadomą zaczynamy wymyślać scenariusze. Jedna możliwość, dwie, trzy… Potem przychodzi moment, w którym nie myślimy o niewiadomej. Myślimy o scenariuszach, postrzegając je w kategoriach pewnika. To musi się stać, bo tak przewidzieliśmy…

Bywa, w przyjętych założeniach, drugiemu człowiekowi, choć jeszcze nie znanemu, zaczynamy przypisywać konkretne cechy. Jest dobry albo zły, szczodry lub chciwy, wrażliwy lub obojętny…

W pewnym momencie nabieramy pewności. Wiemy, co będzie. Bo tak ułożyliśmy sobie w głowie. Uwierzyliśmy w stworzony przez siebie scenariusz. Teraz pozostaje wcielić go w życie.

Przychodzi czas, gdy niewiadoma staje się wiadomą. Kurtyna podniesiona, a widok przed sceną zapiera oddech w piersiach. Lilie kwitną, ptaki nakarmione, szafa pełna ubrań, na twarzy bliźniego światło. Wszystko jest gotowe. Choć wszystko jest inaczej.

Czemu się martwicie?