[Zachariasz] zażądał tabliczki i napisał: „Jan będzie mu na imię” (Łk 1 63).

To krótkie zdanie, które po miesiącach milczenia zapisał na tabliczce Zachariasz, staje się świadectwem wiary, posłuszeństwa i przemiany serca. Nie mówi już według ludzkich oczekiwań ani rodzinnej tradycji. W tamtych czasach dziecko często otrzymywało imię po ojcu lub kimś z rodu. Tymczasem Zachariasz wybiera imię wskazane przez Boga. „Jan” oznacza „Bóg jest łaskawy”. Właśnie taka łaska objawiła się w życiu tej rodziny.

Milczenie Zachariasza nie było jedynie karą za brak wiary. Stało się czasem dojrzewania i uczenia się słuchania Boga. Człowiek często chce mówić, tłumaczyć, kontrolować wydarzenia, ale Pan nieraz prowadzi przez ciszę. W ciszy dojrzewa zaufanie. Dopiero wtedy słowa nabierają prawdy i mocy. Gdy Zachariasz zapisuje imię syna, odzyskuje mowę. Posłuszeństwo otwiera jego usta do uwielbienia Boga.

Ta Ewangelia przypomina, że Bóg ma dla każdego człowieka własne imię i powołanie. Nie jesteśmy dziełem przypadku ani kopią innych ludzi. Pan zna nas osobiście i zaprasza, byśmy odkrywali drogę, którą dla nas przygotował. Czasem wymaga to odwagi, by nie iść za tym, „co wypada”, ale za tym, do czego prowadzi Duch Święty.

W życiu duchowym potrzebujemy również chwili ciszy podobnej do tej, której doświadczył Zachariasz. Dopiero wtedy możemy usłyszeć Boga wyraźniej i zrozumieć, że Jego plany są większe od naszych wyobrażeń. Posłuszeństwo wobec Boga nigdy nie odbiera wolności — ono prowadzi do prawdziwej radości i pokoju.

Modlitwa:

Panie Boże, ucz mnie słuchać Twojego głosu bardziej niż opinii świata. Daj mi serce otwarte na Twoją wolę i odwagę, by iść drogą, którą dla mnie przygotowałeś. Naucz mnie ufać także wtedy, gdy nie wszystko rozumiem. Niech moje słowa i decyzje prowadzą do uwielbienia Ciebie. Amen.