Siewca wyszedł siać. Ziarna padły nie tylko na żyzną glebę, ale i skalistą, między ciernie, a nawet na drogę. Nie wszystkie dały plon...

Ziarnem jest słowo Boże, siewcą Pan Bóg. Glebą – ludzkie serca. Nie na każdej glebie ludzkiego serca słowo Boże wyda plon. Ale nie przeszkadza to Bogu mało ostrożnie siać. Nieroztropnie?

Wspominam zapewnienie Boga u Izajasza

Zaiste, podobnie jak ulewa i śnieg
spadają z nieba
i tam nie powracają,
dopóki nie nawodnią ziemi,
nie użyźnią jej i nie zapewnią urodzaju,
tak iż wydaje nasienie dla siewcy
i chleb dla jedzącego,
tak słowo, które wychodzi z ust moich,
nie wraca do Mnie bezowocne,
zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem,
i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa.

Może w końcu w skalistej glebie korzenie kiełkujących ziaren znajdą drogę w głąb? Może w końcu ciernie uschną, spali je ogień, a wyrosłe z ziarna pędy dadzą plon? Może w końcu z drogi ptaki nie wydziobią i lichy, bo lichy, ale jakiś plon z tego będzie? Bóg wie co robi.