Sąd może przerażać. To, jak bardzo słabi jesteśmy, jak bardzo nasze postępowanie odbiega od tego, co święte. Ale to, co osądzone, nie jest jeszcze przesądzone przecież. Obraz Boga-garncarza, który naczynie kształtuje na nowo, tchnie jakąś dziwną nadzieją na rozwiązanie. Dziwną – bo to nic przyjemnego raczej: być lepionym, uciskanym. Ale poddanie się tym naciskom, kto wie – może sprowadzi na świat coś pięknego?

To, że Bóg nas sądzi, patrzy na nas, o nas wie – to dobrze. Bo oznacza, że jesteśmy pod Jego władzą nieustannie, a to uspokajające. Bo kto jak nie On zna swoje względem nas zamiary? Sąd oznacza, że zrobi z nami co zechce.