W bagnie nie mamy wyboru – chodzi o to, by nie utonąć. Z dystansu można rozpatrywać możliwości, pytać „dlaczego?” i tak dalej – tonąc, da się tylko łapczywie łaknąć powietrza. Nawet wołać o pomoc jest trudno.

To dobrze więc, że Bóg słyszy najmniejszy szmer po naszej stronie, najcichszy jęk.

Kiedy my – grzesznicy przecież – stajemy po stronie Boga (opowiadając się za prawdą, będąc przedłużeniem Jego głosu, Jego rąk), tak, to prawda: nieuchronnie ściągamy na siebie nieszczęście, ludzki gniew. Jak Jeremiasz, Jan Chrzciciel, tylu innych. Są jednak przecież i tacy, którzy przyznają nam rację. Powiedzą: „Człowiek ten (…) przemawiał do nas w imię Pana, Boga naszego”. Albo tak jak uczniowie Jana – doniosą o tym Jezusowi.