Mówią, że człowiek jest tym, co je. Nie dosłownie oczywiście: jedząc wieprzowinę nie staje się świnią, jedząc buraki – burakiem. Prawdą jednak jest, że nasze ciało zbudowane jest z tego, cośmy zjedli. A nasz duch? Nasza dusza, nasze serce?

Po różne w życiu sięgamy duchowe strawy. Bywa, że i po niewłaściwe, trujące. Nie powinniśmy łudzić się, że nam nie zaszkodzą. Że „ja tylko”, kiedy sięgam regularnie...

Niby oczywistość. Ale nie drążmy tego tematu. Zapytajmy raczej, czy naszym pokarmem jest też słowo Boże. Pokarmem. Czyli czymś, co faktycznie przyjmujemy do siebie, co faktycznie ma szansę nas kształtować, a nie tylko czymś, co wpada jednym uchem, ale wylatuje drugim... Bo to stanowczo za mało.