Łakniemy tego, co nowe. Wydaje się nam, że tylko wraz z nim możemy zrealizować ambicje, spełnić oczekiwania, osiągnąć cel. Tyle że nowe dokonuje się w nas, przed nas dopiero gdy sięgniemy w głąb. Doprowadzi nas być może dalej, niż byśmy się spodziewali – ale jedynie jeśli starczy nam wytrwałości w tym, co już jest.

Jakie jest najmniejsze z przykazań? Jaka jota, jaka kreska staje nam na przeszkodzie, kłuje w oczy, zniechęca nas? Owo nic takiego, które z łatwością moglibyśmy przeoczyć, pominąć, którego można by bez żalu zaniechać… Tak sobie mówimy: to nic ważnego. A przecież mówi Pismo: „Tylko się strzeż bardzo i pilnuj siebie”. Mówi: „oznajmił swoje slowo”, oznajmił „ustawy swe i wyroki”.