„Stanął Piotr razem z Jedenastoma” – czytam i myślę o tym zapleczu, o ludziach stojących u naszego boku. Bo przecież nie jesteśmy w tym sami. I wy: duchowi przywódcy, liderzy, zakonnice, diakoni, księża – nie jesteście sami. Ktokolwiek przemawia w imię Jezusa – nie jest sam.

Mówimy o kazaniu Piotra, o jego słowach, które miały tak wielką moc, o mocy Ducha, który przez niego przemawiał. To prawda, ale w tej historii oprócz tłumu pojawiają się jeszcze inni. Powołani, pełni Ducha, wierzący. Świadkowie, choć w niektórych sytuacjach nie powiedzieli nawet słowa. Jak mówi apostoł: „my wszyscy jesteśmy świadkami tego”.

W jakimś sensie w wierze nie ma bohaterów drugorzędnych: wszystkich tych sekretarzy, tła, zaopatrzenia, „miłych pań kucharek, bez których te rekolekcje by się nie odbyły”. Wszyscy jesteśmy tu we właściwym miejscu, by zaświadczyć tym, co robimy, kim jesteśmy. Możemy na siebie nawzajem liczyć. Jesteśmy.