Psalm sprowadza nas na ziemię. Kojarzony z tam zwanymi pozytywnymi emocjami Emmanuel jest tym, który „usuwa jedną ofiarę, aby ustanowić inną. Na mocy tej woli uświęceni jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze”. By tego dokonać najpierw On mówi Ojcu: „Oto idę, abym spełniał Twoją wolę”.

Święty Leon Wielki wyjaśnia: „sposób zbawienia odpowiadał naszemu położeniu; jeden i ten sam Pośrednik między Bogiem i ludźmi; człowiek Jezus Chrystus, mógł umrzeć jako człowiek i nie mógł umrzeć jako Bóg”.

Podobnie sprowadza nas na ziemię scena Zwiastowania. Widzimy zmieszaną Dziewczynę z Nazaretu, rozważamy z nią „co miałby znaczyć to pozdrowienie” i umyka nam gdzieś wielka tajemnica: „przyjął postać sługi bez zmazy grzechu, nie pomniejszył tego, co boskie (…) niewidzialny w swej naturze, stał się widzialny w naszej (…) będąc nieśmiertelny poddał się prawu śmierci” (Św. Leon Wielki).

Wielka jest tajemnica naszej wiary: wziął to, co nasze – dał nam to, co Jego. Emmanuel.