Kluczymy między stajenką i Jordanem, zapowiedzią i jej spełnieniem, pasterzami i Janem Chrzcicielem. Gdy tymczasem umiłowany uczeń każe spoglądać w przyszłość. To, co było, odnajduje swój sens w tym, co przyjdzie. Dlatego w Bożym Narodzeniu jest echo Adwentu i zapowiedź Paruzji.

Próbując znaleźć dla siebie miejsce w labiryncie Słowa i liturgii karmimy się obietnicą mając pewność, że to właśnie ona – gwarant namaszczenia otrzymanego na chrzcie – da nam siłę wytrwania w chwilach, gdy nasza ufność zostanie poddana próbie.

Ufność – byśmy „w dniu Jego przyjścia nie doznali wstydu”. Ufność – nie jest cechą naiwnych; jest cechą mających odwagę mierzyć się z ciemnością, przeszkodami, małością, niekiedy nawet z antychrystem.