Apokalipsa dziś. Przyjrzyj się Nowemu Jeruzalem!

Apokalipsa dziś. Spis treści

Nowe niebo, nowa ziemia. Nie będzie już łez, nie będzie śmierci. Nie będzie „żałoby, ni krzyku, ni trudu (...) bo pierwsze rzeczy przeminęły”. To obraz tego życia, które czeka wiernych Chrystusowi po zmartwychwstaniu. Wiernych, bo „dla tchórzów, niewiernych, obmierzłych, zabójców, rozpustników, guślarzy, bałwochwalców i wszelkich kłamców” jest śmierć druga: razem z „nieświętą trójcą” „udział w jeziorze gorejącym ogniem i siarką”. O tym właśnie obrazie, namalowanym przed naszymi oczyma przez Jana na początku 21 rozdziału Apokalipsy, mowa była w poprzednim odcinku cyklu. Teraz czas na dalszą część jego wizji: wizję Nowego Jeruzalem.

Była już oczywiście o nim mowa wcześniej. Dość jednak ogólnie. Jan napisał, że zobaczył je zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jakby było oblubienicą „zdobną w klejnoty dla swego męża. To – przypomnijmy – sklejenie dwóch nurtów zapowiedzi Starego Testamentu – zapowiedzi odnowienia burzonej i uciskanej przez wieki Jerozolimy i obrazu relacji między Bogiem a Izraelem przedstawianej na wzór relacji między Bogiem, a niewierną małżonką. Teraz na nową rzeczywistość nowego nieba i nowej ziemi zstępuje nowe Jeruzalem – dar od Boga, znak jego obecności wśród zbawionych. A Bóg (Syn Boży, Baranek) poślubia  to Miasto – Oblubienicę, czyli Kościół (Eklezję). Odtąd już na zawsze będą razem.

W kolejnej wizji czas na szczegóły. Bliższe przedstawienie owego „przybytku (namiotu) Boga z ludźmi” – jak to czytaliśmy w poprzedniej wizji –  w którym „zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem, a On będzie "BOGIEM Z NIMI”. Zawiedzie się jednak ten, kto oczekiwałby, że w wizji tej przedstawione zostanie codzienne życie zbawionych. To raczej dopełnienie teologiczne owej poprzedniej wizji;  obrazowe, ale ciągle ogólne przedstawienie wspaniałości tamtego życia.

Spójrz na bramy, spójrz na fundamenty

No to czytajmy

I przyszedł jeden z siedmiu aniołów,
co trzymają siedem czasz pełnych siedmiu plag ostatecznych,
i tak się do mnie odezwał:
"Chodź,
ukażę ci Oblubienicę,
Małżonkę Baranka".
I uniósł mnie w zachwyceniu na górę wielką i wyniosłą,
i ukazał mi Miasto Święte -
Jeruzalem,
zstępujące z nieba od Boga,
mające chwałę Boga.
Źródło jego światła podobne do kamienia drogocennego,
jakby do jaspisu o przejrzystości kryształu:
Miało ono mur wielki a wysoki,
miało dwanaście bram,
a na bramach - dwunastu aniołów
i wypisane imiona,
które są imionami dwunastu pokoleń synów Izraela.
Od wschodu trzy bramy
i od północy trzy bramy,
i od południa trzy bramy,
i od zachodu trzy bramy.
A mur Miasta ma dwanaście warstw fundamentu,
a na nich dwanaście imion dwunastu Apostołów Baranka.

„I przyszedł jeden z siedmiu aniołów, co trzymają siedem czasz pełnych siedmiu plag ostatecznych”...  Może bez znaczenia, ale zauważmy: mowa o jednym z siedmiu aniołów „mających” – tak jest dosłownie w greckim tekście – czasze z plagami ostatecznymi. A przecież wcześniej mowa była o ich wylewaniu, prawda? Znaczy to, że wizje te dotyczą przyszłości; że w czasach Jana owe czasze jeszcze nie zostały wylane...

 Anioł mówi do Jana: „Chodź, ukażę ci Oblubienicę, Małżonkę Baranka”...  Podobną scenę już widzieliśmy. W 17 rozdziale Apokalipsy,  gdzie jeden z owych siedmiu aniołów z czaszami Bożego gniewu mówi do Jana „Chodź, ukażę ci wyrok na Wielką Nierządnicę” (17,1). Podobieństwa początków tych dwóch scen każą się nam domyślać, że chodzi o przeciwstawienie tych dwóch wizji. Wielka Nierządnica (przypomnijmy, społeczeństwo czerpiące korzyści z władzy Bestii, czyli państwa uzurpującego sobie boskie prerogatywy) ma w tym świecie wiele do zaoferowania, ale jej koniec będzie żałosny. „Nowe Jeruzalem”, „Oblubienica, Małżonka Baranka” ma do zaoferowania uczniom Chrystusa marginalizację w społeczeństwie, ucisk i prześladowania. Ale ostatecznie to do niej należy przyszłość; to ona może zapewnić człowiekowi wieczne szczęście...