Apokalipsa dziś. Zaproszeni na wesele

Apokalipsa dziś. Spis treści

Bywa w ponure dni, kiedy na niebie nic, tylko ciężkie, brzemienne wodą chmury, że zaczyna robić się jaśniej. Słońca nie widać, nie widać ani kawałka błękitnego nieba, bo wszystko  jednolicie szare, ale przykrywająca ziemię warstwa przepuszcza więcej światła. To niechybny znak, że chmury nad głową już cieńsze. Owszem, za chwilę znów może zrobić się ciemniej. Bywa jednak dość często tak, że za kilka czy kilkanaście minut po takim rozjaśnieniu zza chmur wychodzi słońce. Coś podobnego dzieje się w wizji z 19 rozdziału Apokalipsy. Ponurości całkiem nie znikają. Ale pojawia się jakby więcej światła. Nie, to jeszcze nie koniec dziejów, nie koniec zmagań ze złem. Babilon jednak już  upadł. Wszystkie Babilony wcześniej czy później upadają. Na ziemi robi się jaśniej... 

Początek dziewiętnastego rozdziału Apokalipsy zabiera nas jednak z powrotem do nieba. Dokładniej: to kolejna wizja zaproszonego do nieba Jana. Poprzednie jednak, już od dłuższego czasu, dotyczyły ziemi. Ta znów dotyczy nieba. I pokazuje reakcję jego mieszkańców na upadek Niewiasty siedzącej na szkarłatnej Bestii, Wielkiej Nierządnicy, Babilonu. Czytajmy: 

Potem usłyszałem jak gdyby głos donośny
wielkiego tłumu w niebie - mówiących:
„Alleluja!
Zbawienie i chwała, i moc u Boga naszego,
bo wyroki Jego prawdziwe są i sprawiedliwe,
bo osądził Wielką Nierządnicę,
co znieprawiała nierządem swym ziemię,
i zażądał od niej poniesienia kary
za krew swoich sług”.
I rzekli powtórnie:
„Alleluja!”
A dym jej wznosi się na wieki wieków.
A dwudziestu czterech Starców upadło
i czworo Zwierząt,
i pokłon oddało Bogu zasiadającemu na tronie, mówiąc:
„Amen! Alleluja!”

W tym miejscu naszą lekturę świętego tekstu przerwijmy...

Wśród tłumu wielbiących Boga

To jasne: w wizji przedstawiono dziękczynienie składane Bogu za to, iż sprawił, że Babilon upadł. Przypomnijmy, Babilon to społeczeństwo zadowolone z władzy Bestii, bo mocno na wprowadzonych przez nią układach korzystające. Jego upadek, zgodnie z Ap 17,16 to dzieło Bestii i dziesięciu rogów. Czyli bluźnierczego państwa, bluźnierczych struktur władzy i jego/jej pomniejszych sojuszników, którym nie w smak było zbyt wygodne i dostatnie życie ich poddanych. Czemu więc niebo dziękuje Bogu? Ha! Bo Bóg jest Panem wszystkiego. Jego nie do ogarnięcia ludzkim rozumem zamysłem było, że zło wystąpiło przeciw złu; On, wiedząc jak zło potrafi nienawidzić, wprzągł je w swoje plany, ograł je. A kto konkretnie dziękuje Bogu?

To najpierw wielki tłum. Ten sam, który pojawiał się już w różnych fragmentach tej wizji wcześniej. W rozdziale 7 ludzie ci są  nazwani tymi, którzy „przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wybielili” (7,14). W rozdziale 15 to ci, co „zwyciężają Bestię i obraz jej, i liczbę jej imienia” i śpiewają hymn Mojżesza i Baranka. Tak, to ci chrześcijanie, dla których czas próby już się skończył: już osiągnęli niebo. I w tej scenie wielbią Boga.

Tym, którzy zastanawiają się, jak to możliwe że tłum jest wyuczony swojej kwestii, jakbyśmy mieli do czynienia z przedstawieniem, przypomnijmy: to jest wizja :) Tłum i bez przygotowania może równo recytować :) Sensem zaś owej wspólnej recytacji jest przesłanie, że wszyscy oni maja jednakowy ogląd spraw, Boga i tego, co się stało; są w tej kwestii jednomyślni. 

Czytelnik Apokalipsy raczej czuje, co konkretnie mówią, ale że to język trochę nie przystający do naszego, to dla porządku wyjaśnijmy. „Alleluja” to często występująca w Starym Testamencie aklamacja wzywająca do wielbienie Boga, znacząca tyle co „chwalcie Pana”, (dosłownie „chwalcie Jahwe”). Zdanie „zbawienie i chwała, i moc u Boga naszego” to stwierdzenie, że Bóg jest tym, który zbawia, ratuje od śmierci; że jest godnym wszelkiej czci, uznania Jego wielkości i że On jest jedynym naprawdę mocnym, mającym pełnię władzy. Stwierdzenie, że „wyroki Jego prawdziwe są i sprawiedliwe” trzeba zaś rozumieć jako wyznanie, że Jego sąd oparty jest na dobrym rozeznaniu spraw, na prawdzie, a wydany wyrok – zawsze dobrze wyważony, uczciwy czyli właśnie sprawiedliwy. 

Dalej czytamy: „bo osądził Wielką Nierządnicę, co znieprawiała nierządem swym ziemię” Kim jest owa Wielka Nierządnica już wyżej tłumaczyłem. Znieprawianie nierządem ziemi to z kolei nawiązanie do tego, o czym mowa było w poprzednim rozdziale: chodzi o szeroko rozumiane demoralizowanie innych narodów. Przez kontakty handlowe, sprzyjające zachłyśnięciu się niemoralną kulturą i przejmowaniu złych obyczajów. Z kolei stwierdzenie, że Bóg „zażądał od niej poniesienia kary za krew swoich sług” to wskazanie, że upadek Nierządnicy to także kara; sprawiedliwa kara, za prześladowanie chrześcijan. 

Tłum kończy swoją wypowiedź kolejnym „Alleluja”. Tak wynika z ustawienia zamykającego cudzysłowu w Biblii Tysiąclecia. Nowsze tłumaczenia przesuwają go jednak za zdanie: „A dym jej wznosi się na wieki wieków”. Tak chyba bardziej spójnie. Jakby nie jednak nie było, zdanie to jest stwierdzeniem, że Babilon już się nie podniesie; że jego upadek jest ostateczny. My dziś czytający te słowa chyba powiedzielibyśmy raczej: upadek Babilonów jest/będzie ostateczny; choć w historii pojawia się ich wiele, nie mają przyszłości, skazane są na wieczną zagładę. 

A dalej... Warto chyba przypomnieć: pojawiających się na scenie dwudziestu czterech Starców to symbol pełni Starego i Nowego Przymierza (liczba dwanaście to symbol pełni, a tu mamy 12 + 12). Chodzi więc o cały lud Boży, Izraela Starego Przymierza i Kościół Przymierza Nowego. Czworo zwierząt, to, przypomnijmy, symbol całego stworzenia; także, a może nawet przede wszystkim, tego niematerialnego, świata aniołów. Stwierdzenie, że Starcy „upadli” trzeba czytać jako „upadli na kolana” albo „upadli na twarze”; chodzi o proskynezę, głęboki pokłon, na kolanach, twarzą do ziemi. Komu się kłaniają? Zasiadającemu na tronie, czyli Bogu. „Amen” zaś to potwierdzenie: „tak”. Czyli całe stworzenie wraz z całym ludem Bożym potwierdza to, co mówią ci, którzy przeszli już czas próby i osiągnęli niebo: „Amen, Alleluja”, czyli „tak, wychwalajmy Pana”...