Apokalipsa dziś: oddani w moc zła

Zauważmy też jeszcze, bo to chyba ważne, że w dzisiejszym, bezbożnym (w sensie „obywającym się bez Boga”) świecie, dość często słychać o opętaniu. A chroni przed nim szczera, nieobłudna  wiara, praktyka regularnej modlitwy, przyjmowanie sakramentów, unikania grzechów, a już zwłaszcza trwania w nich... Tak, kto należy do Boga, ma Jego pieczęć na czole, nie musi się bać żądeł demonów....

Wojsko demonów

W kolejnych wersetach Jan maluje dokładniej obraz owej szarańczy. Pamiętajmy jednak, że chodzi o siły demoniczne. Nie o wygląd więc tu chodzi, ale o ich charakterystykę. Jan w malowanym słowem obrazie, za po mocą symboli przestawia, z kim mamy do czynienia. 

A wygląd szarańczy - podobne do koni uszykowanych do boju,
na głowach ich jakby wieńce podobne do złota,
oblicza ich jakby oblicza ludzi,
i miały włosy jakby włosy kobiet,
a zęby ich były jakby zęby lwów,
i przody tułowi miały jakby pancerze żelazne,
a łoskot ich skrzydeł jak łoskot wielokonnych wozów, pędzących do boju.
I mają ogony podobne do skorpionowych oraz żądła;
a w ich ogonach jest ich moc szkodzenia ludziom przez pięć miesięcy.

Konnica, zwłaszcza w szyku bojowym, musiała w żyjących w realiach tamtych czasów  budzić lęk. To wielka siła. Zwłaszcza że rzymskie konie bojowe były dość wielkie. Szkolono zaś je tak, by np. kąsając, walczyły razem ze swoimi jeźdźcami. Wieńce jakby ze złota, które owa szarańcza ma na głowie, to z kolei symbol władzy: w tym wypadku może raczej roszczenia sobie prawa do bycia władcami. Dwie kolejne cechy – oblicza jakby oblicza ludzi i włosy jakby włosy kobiet – wskazują, że są owe istoty podobne do ludzi, ale nie są ludźmi. Są jakby ludźmi. Czyli, najpewniej też, jak człowiek, istotami rozumnymi, wolnymi. 

Mają zęby jakby zęby lwów? To podkreślenie ich dzikości i bezwzględności: gdy chcę polować, polować będę. Przody tułowi jakby żelazne pancerze? To wskazanie, że są trudnym czy wręcz (prawie) niepokonalnym przeciwnikiem. A ów łoskot ich skrzydeł jak łoskot pędzących do boju wielokonnych wozów? To nawiązanie do najbardziej przerażającej broni starożytności – rydwanów. Były dla ludzi tamtego czasu czymś, czym dla nas są czołgi: bezwzględnie miażdżące i zabijająca wszystko, co stanie im na drodze. Już sam odgłos jaki wydawało wiele rydwanów ruszając do boju, budził w przeciwnikach trwogę. 

A dalej? Jan powtarza, o czym pisał już wcześniej: że owa szarańcza jest jak skorpiony, więc jak one może też zadawać ból. Jednak przez dość ograniczony czas – tylko przez pięć miesięcy, nawet nie pełne pół roku. Bo Bóg, dopuszczając, że owe złe duchy rzucą się na ludzi, nie szuka zemsty, ale nawrócenia. 

Imię króla demonów

Ujawnia też w końcu Jan imię wodza tej demonicznej szarańczy. Czytamy:

Mają nad sobą króla - anioła Czeluści;
imię jego po hebrajsku: ABADDON,
a w greckim języku ma imię APOLLYON.

Anioł Czeluści, czyli demon, zły duch, diabeł (w sensie ogólnym). Hebrajskie słowo „abaddon” znaczy tyle co „zniszczenie”. Greckie „apollyon” – „niszczyciel”. Jest to więc demon zniszczenia. Nie wnikając w rozważania na temat jego bliższej identyfikacji trzeba chyba zauważyć tu pewną analogię do tego, co mówił Jezus przedstawiając siebie jako Dobrego Pasterza: „Złodziej przychodzi tylko po to, aby kraść, zabijać i niszczyć. Ja przyszedłem po to, aby owce miały życie i miały je w obfitości”.

Charakterystyczne imię, prawda? Dziś chyba najwyraźniej ta cecha mocy zła ujawnia się w satanizmie. Splugawić, skąpać w złu, a potem często ośmieszyć i ostatecznie zniszczyć – to cel diabła, który nie może ścierpieć, jak bardzo Bóg wywyższył człowieka. Przerażające, że są ludzie, którzy tego nie chcą widzieć i zjawisko lekceważą...

Bóg to dopuszcza – przypomnijmy – by człowiek się nawrócił. By doświadczając takich klęsk zwrócił się ku Niemu: jedynemu, którzy może przed nimi ochronić. Ale człowiek... Wiadomo... Dlatego będzie ciąg dalszy. Kończy opis tej części swojej wizji Jan słowami:

Minęło pierwsze "biada":
oto jeszcze dwa "biada" potem nadchodzą.