Betania

(hebr. – „dom ubogich”)

1) Nazwa miejscowości, położonej przy drodze z Jerozolimy do Jerycha na wschodnim zboczu Góry Oliwnej w odległości 15 stadiów (2775 m) od Jerozolimy (J 11, 18). W Betanii mieszkał Łazarz ze swymi siostrami Martą i Marią (J 11, 1.18; 12, l) oraz Szymon Trędowaty (Mk 14, 3; Mt 26, 6).

2) Miejscowość leżąca na wschodnim brzegu Jordanu. Według J l, 28 i 10, 40 Jan Chrzciciel udzielał tam chrztu. Tam również przebywał przejściowo Pan Jezus (J 10, 40). Niektóre kodeksy nazywają tę miejscowość Betabara lub Betara ba.

(za: Gość Niedzielny Nr 11/2002)